پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برترين مردم كسى است كه عاشق عبادت شود؛ پس، دست در گردن آن آويزد و از صميم دل دوستش بدارد و با پيكر خود با آن در آميزد و خويشتن را وقف آن گرداند؛ پس چنين شخصى را باكى نباشد كه دنيايش به سختى گذرد يا به آسانى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترين كار و سرگرمى عبادت است.

امام على عليه السلام:پس پروا كنيد از خدايى كه با پند خويش به شما سود رسانده و با رسالت [رسولان] خود شما را اندرز داده و با نعمتهايش بر شما منّت نهاده است. بنا بر اين، نفْسهاى [سركش]خود را براى عبادت او رام سازيد و حقّ طاعتش را به جاى آوريد.

امام على عليه السلام:عبادت، رستگارى است.

امام على عليه السلام:برترى سروران، در عبادت نيكوست.

امام على عليه السلام:هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، نيكويى عبادت را در دل او افكند.

امام على عليه السلام:استمرار عبادت، دليل دستيابى به سعادت است.

امام على عليه السلام:گنجهاى پر سود در خلوتِ عبادت خداست.

امام على عليه السلام:هيچ تقرّب جوينده اى، با چيزى چون عبادت خدا، به او نزديك نشد.

امام صادق عليه السلام:خداى تبارك و تعالى فرموده است: اى بندگان راستين من! در دنيا از نعمت عبادت من برخوردار شويد؛ زيرا كه در آخرت به سبب آن متنعّم مى گرديد.

امام رضا عليه السلامـ در بيان علّت عبادت ـفرمود: تا اين كه مردم ياد خدا را فراموش نكنند و آداب او را وا نگذارند و از اوامر و نواهى او غافل نشوند؛ زيرا درستى و قوام مردمان در اين است. اگر بدون تعبّد، به حال خود رها مى شدند پس از مدّتى دلهايشان سخت مى شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پروردگارتان مى فرمايد: اى فرزند آدم! خود را به عبادت من مشغول ساز تا دلت را پر از بى نيازى كنم و دستانت را آكنده از روزى سازم. اى فرزند آدم! از من دورى مكن، كه دلت را از فقر انباشته و دستانت را از گرفتارى آكنده مى كنم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خودتان را براى طاعت خدا و عبادت او فارغ سازيد، پيش از آن كه گرفتارى و بلايى به شما رسد كه از عبادت بازتان دارد.

امام صادق عليه السلام:در تورات نوشته شده است: اى فرزند آدم! خود را براى عبادت من فارغ گردان، تا دلت را از ترس [از خودم]آكنده سازم. اگر خود را براى عبادت من فارغ نسازى، دلت را از اشتغال به دنيا انباشته مى كنم و دَرِ نياز را به رويت باز و تو را به آنچه در طلب آن هستى وا مى گذارم.

امام صادق عليه السلام:در تورات نوشته شده است: اى پسر آدم! براى عبادت من زمان قرار ده تا دلت را از بى نيازى آكنده سازم و تو را به خواسته ات وا نگذارم؛ و بر من است كه دَرِ نيازمندى را به روى تو ببندم و دلت را از ترس خود لبريز سازم. اگر خود را وقف عبادت من نسازى، دلت را از گرفتارى به دنيا پُر كنم، سپس در نياز را به رويت نبندم و تو را به خواسته ات وا گذارم.

ارشاد القلوب:در حديث معراج آمده است: اى احمد! آيا مى دانى كه بنده چه وقت مرا بندگى مى كند؟ عرض كرد: نه، اى پروردگار من. فرمود: هرگاه هفت خصلت در او فراهم آيد: پارسايى و ورعى كه مانع او از حرامها شود و سكوتى كه او را از سخنان بيهوده باز دارد و ترسى كه هر روز بر گريه او بيفزايد و شرمى كه در خلوت و تنهايى از من داشته باشد و خوردن به اندازه ضرورت و دشمن داشتن دنيا به خاطر دشمنى من با آن و دوست داشتن نيكان به خاطر اينكه من آنان را دوست مى دارم.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين پرسش كه عبادت چيست ـفرمود: داشتن حُسن نيّت در طاعت از چهره هايى كه خداوند از طريق آنها اطاعت مى شود (مقصود، امامِ معصوم است).

امام رضا عليه السلام:سر آغاز عبادت خداوند متعال، شناخت اوست و ريشه شناخت خدا يگانه دانستن او.

امام على عليه السلام:بندگى در پنج چيز است: اندرون از طعام تهى داشتن، قرآن خواندن، شب را به عبادت گذراندن، و زارى كردن [به درگاه خداوند] هنگام صبح، و گريستن از ترس خدا.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به پرسش از حقيقت بندگى ـفرمود: حقيقت بندگى سه چيز است: اين كه بنده در آنچه خداوند به او عطا فرموده است براى خود مالكيتى در نظر نگيرد؛ زيرا بندگان [واقعى خدا]مالك چيزى نيستند، مال را متعلّق به خدا مى دانند و آن را هر جا كه خداوند عزّ و جلّ فرمان داده است به مصرف مى رسانند. [دوم]بنده براى خود تدبير و چاره انديشى نكند، و [سوم] تمام اشتغالش به چيزهايى باشد كه خداوند عزّ و جلّ او را به انجام آنها فرمان داده يا از آنها باز داشته است. اين نخستين درجه پرهيزگاران است.