حدیث دربارهحقيقت بندگى
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ لَمّا سُئلَ عَن حَقيقَةِ العُبوديَّةِ ـ: ثَلاثةُ أشياءَ: أن لا يَرَى العَبدُ لِنَفسِهِ فيما خَوَّلَهُ اللّهُ إلَيهِ مُلكا؛ لِأنَّ العَبيدَ لا يَكونُ لَهُم مُلكٌ، يَرَونَ المالَ مالَ اللّهِ يَضَعونَهُ حَيثُ أمَرَهُمُ اللّهُ تَعالى بهِ، و لا يُدَبِّرَ العَبدُ لِنفسِهِ تَدبيرا، و جُملَةُ اشتِغالِهِ فيما أمَرَهُ اللّهُ تَعالى بهِ وَ نَهاهُ عَنهُ. فهذا أوّلُ دَرَجَةِ المُتَّقينَ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به پرسش از حقيقت بندگى ـفرمود: حقيقت بندگى سه چيز است: اين كه بنده در آنچه خداوند به او عطا فرموده است براى خود مالكيتى در نظر نگيرد؛ زيرا بندگان [واقعى خدا]مالك چيزى نيستند، مال را متعلّق به خدا مى دانند و آن را هر جا كه خداوند عزّ و جلّ فرمان داده است به مصرف مى رسانند. [دوم]بنده براى خود تدبير و چاره انديشى نكند، و [سوم] تمام اشتغالش به چيزهايى باشد كه خداوند عزّ و جلّ او را به انجام آنها فرمان داده يا از آنها باز داشته است. اين نخستين درجه پرهيزگاران است.
۱.مشكاة الأنوار: 563/1901.