امام على عليه السلام ـ در تبيين ويژگى هاى پيامبران ـ:آنان گروهى مستضعف بودند كه خداوند، آنان را با گرسنگى آزموده بود و به سختى گرفتارشان ساخته و با ترس و بيمها آزمايششان كرده بود و از ناملايمات و ناراحتى ها پاكشان گردانيده بود. پس خشنودى و خشمِ خدا را به [داشتن يا نداشتن] مال و فرزند مپنداريد، كه اين از سرِ جهل به موارد آزمايش هنگام بى نيازى و قدرت است و از اين رو، خداوندِ پاك و بزرگ فرموده است: «آيا گمان مى كنند كه مال و فرزندانى كه به آنها مى بخشيم، [از آن روست كه] در نيكويى به ايشان، بى درنگ و پُرشتابيم؟ [نه،] امّا نمى فهمند» . خداوند سبحان، بندگانِ خود را كه خودپسند و مستكبرند، به دوستانش كه در نظر آنان مستضعف و خوار و زبون اند، مى آزمايد. آنجا كه موسى بن عمران و برادرش هارون

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين كسانى از خلق خدا كه وارد بهشت مى شوند، تهيدستان و مهاجران اند؛ كسانى كه مرزها با آنان محفوظ مى ماند و حوادث ناگوار به وسيله آنان برطرف مى گردد و فردى از ايشان مى ميرد، در حالى كه نيازها (و آروزهاى) او در سينه اش مانده و توانايى برآوردنش را ندارد. پس خداوند متعال به كسانى از فرشتگانش كه بخواهد، مى فرمايد: نزد آنها برويد و به آنان تحيّت (و خوشامد) گوييد. فرشتگان مى گويند: ما ساكنان آسمان تو و برگزيدگان از خلق تو هستيم. آيا ما را فرمان مى دهى كه نزدشان رويم و بر آنان سلام گوييم؟! خداوند [خواهد] گفت: آنها بندگانى بودند كه مرا مى پرستيدند و شريكى براى من نمى گرفتند، و مرزها با آنان حفظ مى شد، و حوادث ناگوار به وسيله آنان برطرف مى گشت، و فردى از آنان مى مُرد،