حدیث دربارهدوستان خدا

عنه صلى الله عليه و آله:إنّ أولياءَ اللّهِ سَكَتوا فَكانَ سُكوتُهُم ذِكرا، وَنَظَروا فَكانَ نَظَرُهُم عِبرَةً، وَنَطَقوا فَكانَ نُطقُهُم حِكمَةً، وَمَشَوا فَكانَ مَشيُهُم بَينَ النّاسِ بَرَكَةً، لَولا الآجالُ الَّتي قَد كُتِبَت عَلَيهِم لَم تَقَرَّ أرواحُهُم في أجسادِهِم خَوفا مِن العَذابِ وَشَوقا إلَى الثَّوابِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دوستان خدا، خاموشى مى گزينند و خاموشى آنها ذكر خداست، و مى نگرند و نگاهشان عبرت است، و سخن مى گويند و سخنانشان حكمت است، و راه مى روند و راه رفتنشان در ميان مردم، مايه بركت است. اگر نه اين بود كه اجلهايشان نوشته شده است، از ترس عذاب و شوق به ثواب، [لحظه اى]جانهايشان در كالبدهايشان قرار نمى گرفت.

۱.الكافي: 2 / 237 / 25.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت ارزش عالمان +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال درباره سخن خداى تعالى: «آگاه باشيد كه به يقين، دوستان و نزديكان خدا، نه بيمى [در عالم آخرت]بر آنان مى رود و نه اندوهى خواهند داشت» ـ: آنان، كسانى اند كه در راه خدا به يكديگر محبّت مى ورزند.

امام على عليه السلام ـ چون آيه «آگاه باشيد كه به يقين، دوستان و نزديكان خدا نه بيمى بر آنان مى رود و.» را خواند ـ:«مى دانيد دوستان خدا چه كسانى اند». گفتند: چه كسانى اند، اى اميرمؤمنان؟ فرمود: «آنان، ما و پيروانمان هستيم. پس، هر كه بعد از ما از ما پيروى كند، خوشا به حال ما و خوش تر به حال آنان!». گفتند: اى امير مؤمنان! چرا خوشا به حال ما و خوش تر به حال آنان؟ مگر نه اين است كه ما و آنان، هر دو در يك راهيم؟! فرمود: «نه؛ زيرا آنان، بارى را به دوش مى كشند كه شما نكشيده ايد و چيزهايى را تحمّل مى كنند كه شما تحمّل نكرده ايد».

امام على عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از اينكه منظور از دوستان خدا در سخن خداى تعالى: «آگاه باشيد كه به يقين، دوستان و نزديكان خدا، نه بيمى [در عالم آخرت]بر آنان مى رود و نه اندوهى خواهند داشت» ـ: آنان، مردمى اند كه در عبادت خداوند متعال، اخلاص مى ورزند و چون مردمْ ظاهر دنيا را مى بينند، آنان، باطن دنيا را مشاهده مى كنند و از اين رو، آينده آن را شناختند، در حالى كه ديگر مردم، فريفته امروز آن اند. پس، از دنيا آنچه را كه مى دانند به زودى آنان را ترك مى كند، ترك كردند و آنچه از آن را كه مى دانند به زودى آنان را مى ميرانَد، ميراندند.

امام صادق عليه السلام:دوستان خدا، از همان زمانى كه خداوند، آدم عليه السلامرا آفريد، همواره در ضعف و اقليّت بوده اند.

امام صادق عليه السلام:اى ابوبصير! خوشا به حال پيروان قائم ما كه در زمان غيبت او منتظر ظهورش هستند و در زمان ظهورش فرمانبردار اويند. آنان، دوستان خدايند كه نه بيمى بر آنان است و نه اندوهگين مى شوند.