امالى طوسى از ابوبرده اسلمى از پدرش:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هرگاه نماز صبح مى گزارْد، با صدايى بلند ـ چنان كه يارانش بشنوند ـ سه بار مى گفت: «بار خدايا! دين مرا برايم به سامان آور؛ همان را كه مايه پناه من ساخته اى». و نيز سه بار مى گفت: «بار خدايا! دنياى مرا به سامان آور؛ همان را كه مايه زندگانى من قرار داده اى». و سه بار هم مى گفت: «بار خدايا! آخرت مرا سامان بخش؛ همان را كه بازگشتم را به سوى آن مقرّر فرموده اى». سپس سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از خشم تو به خشنودى ات پناه مى جويم؛ و از مجازاتت به گذشتت». و سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از تو به تو پناه مى جويم؛ بخششت را بازدارنده اى نيست و آنچه را منع فرموده اى بخشنده اى نيست؛ و آن را كه تو بى نياز و بهره مندش ساخته اى، بهره ديگر

امام على عليه السلامـ در نامه اش به محمّد بن ابى بكر و مصريان ـ: بر شما باد تقواى خدا پيشه كردن؛ كه تقوا چندان خير گرد مى آورد كه جز آن، چيزى چنين نمى كند؛ و با آن، چندان خير دنيا و آخرت فرادست مى آيد كه با جز آن، نمى آيد. خداوند فرموده است: «و به كسانى كه پرهيزگارى كردند، گفته شود: «پروردگار شما چه چيز فرستاده است؟» گويند: «خير را»؛ براى كسانى كه نيكى كردند، در اين جهان نيكى است و همانا سراى واپسين بهتر است و به راستى، نيكو است سراى پرهيزگاران» . اى بندگان خدا! بدانيد كه همانا مؤمن براى دستيابى به سه گونه پاداش كار مى كند؛ يا براى خير دنيا، كه خداوند به پاس عملش، در دنيايش او را پاداش مى بخشد. خداوند سبحان در حقّ ابراهيم فرمود: «و در اين جهان، پاداش او را بداديم و همانا او در جهان ديگر،