باب در بيان شماتت

1 حدیث
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيِّ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: أَنَّهُ قَالَ:«لَا تُبْدِي الشَّمَاتَةَ لِأَخِيكَ؛ فَيَرْحَمَهُ اللّهُ، وَ يُصَيِّرَهَا بِكَ». وَ قَالَ: «مَنْ شَمِتَ بِمُصِيبَةٍ نَزَلَتْ بِأَخِيهِ، لَمْ يَخْرُجْ مِنَ الدُّنْيَا حَتّى يُفْتَتَنَ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از حسن بن على بن فضّال، از ابراهيم بن محمد اشعرى، از ابان بن عبْد الملك، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«شماتت را از براى برادرت ظاهر مكن، كه خداى عز و جل او را رحم مى كند، و آن شماتت را بر تو قرار مى دهد». و فرمود كه: «هر كه شماتت كند به مصيبتى كه بر برادرش فرود آمده، از دنيا بيرون نرود، تا در فتنه افتد و محنت و زحمت آن را بكشد».