باب در بيان روايت كردن سخنى به جهت ضرر بر مؤمن

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه:«هر كه بر مؤمنى روايت و كلامى را روايت كند، و سخنى از او بگويد، و خواسته باشد كه به آن، عيب او را بروز دهد، و مروّت و جوانمردى او را درهم شكند، تا از چشم مردمان بيفتد، خداى ـ تعالى ـ او را از دوستى خود بيرون برد، به سوى دوستى شيطان؛ پس شيطان، او را قبول نكند».

از او، از احمد، از حسن بن محبوب، از عبداللّه بن سنان روايت است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: عورت مؤمن بر مؤمن حرام است؟ فرمود:«آرى». عرض كردم كه: مقصودت از اين، پايين تنه او است. فرمود: «چنان نيست كه تو به سوى آن رفته اى. جز اين نيست كه مقصود از آن، فاش كردن سرّ او است».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از حسين بن مختار، از زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه، در آنچه در حديث آمده است كه عورت مؤمن بر مؤمن حرام است، كه آن حضرت فرمود:«مراد اين نيست كه عورتش كشف شود، پس تو چيزى از آن را ببينى. جز اين نيست كه مقصود آن است كه بر او روايت كنى و سخنى بگويى كه باعث ضرر او باشد، يا آنكه او را عيب كنى».