باب در بيان حال كسى كه برادر مؤمن خود را باز دارد از داخل شدن بر او
4 حدیث
أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَّانَ؛ وَعِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ جَمِيعاً، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ:
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«أَيُّمَا مُؤْمِنٍ كَانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ مُؤْمِنٍ حِجَابٌ، ضَرَبَ اللّهُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْجَنَّةِ سَبْعِينَ أَلْفَ سُورٍ، مَا بَيْنَ السُّورِ إِلَى السُّورِ مَسِيرَةُ أَلْفِ عَامٍ».
ابو على اشعرى روايت كرده است، از محمد بن حسّان و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد بن خالد و هر دو، از محمد بن على، از محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«هر مؤمنى كه ميان او و مؤمنى ديگر، حجاب و مانعى باشد از پرده و غير آن، به وضعى كه او را نتواند ديد، خداى عز و جل در ميان او و بهشت، هفتاد هزار حصار بزند، كه مسافت ميان هر حصارى تا حصارى، به قدر هزار ساله راه باشد».
عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ ابْنِ جُمْهُورٍ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، قَالَ:
كُنْتُ عِنْدَ الرِّضَا صَلَوَاتُ اللّه عَلَيْهِ، فَقَالَ لِي:«يَا مُحَمَّدُ، إِنَّهُ كَانَ فِي زَمَنِ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَرْبَعَةُ نَفَرٍ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، فَأَتى وَاحِدٌ مِنْهُمُ الثَّلَاثَةَ وَ هُمْ مُجْتَمِعُونَ فِي مَنْزِلِ أَحَدِهِمْ فِي مُنَاظَرَةٍ بَيْنَهُمْ، فَقَرَعَ الْبَابَ، فَخَرَجَ إِلَيْهِ الْغُلَامُ، فَقَالَ: أَيْنَ مَوْلَاكَ؟ فَقَالَ: لَيْسَ هُوَ فِي الْبَيْتِ، فَرَجَعَ الرَّجُلُ، وَ دَخَلَ الْغُلَامُ إِلى مَوْلَاهُ، فَقَالَ لَهُ: مَنْ كَانَ الَّذِي قَرَعَ الْبَابَ؟ قَالَ: كَانَ فُلَانٌ، فَقُلْتُ لَهُ: لَسْتَ
على بن محمد، از ابن جمهور، از احمد بن حسين، از پدرش، از اسماعيل بن محمد، از محمد بن سنان روايت كرده است كه گفت: در نزد امام رضا عليه السلام بودم؛ پس به من فرمود كه:«اى محمد! به درستى كه در زمان بنى اسرائيل چهار نفر بودند از مؤمنان؛ پس يكى از ايشان به نزد سه نفر ديگر آمد، و ايشان در منزل يكى از آن سه نفر جمع بودند، به جهت مناظره و گفتگويى كه در ميان ايشان بود؛ پس در را كوبيد، و غلام صاحبخانه به سوى او بيرون آمد. گفت كه: آقايت در كجا است؟ گفت كه: در خانه نيست. آن مرد برگشت، و غلام داخل شد و به نزد آقايش آمد. به او گفت كه: كى بود آنكه در را كوبيد؟ گفت: فلان كس بود، و به او گفتم كه تو در خانه نيستى. آقا ساكت شد و پروايى نكرد، و غلام خود را ملامت و سرزنش ننمود، و هيچ يك از ايشان غمناك نشد، به
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ بَكْرِ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ مُفَضَّلٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«أَيُّمَا مُؤْمِنٍ كَانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ مُؤْمِنٍ حِجَابٌ، ضَرَبَ اللّهُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْجَنَّةِ سَبْعِينَ أَلْفَ سُورٍ، غِلَظُ كُلِّ سُورٍ مَسِيرَةُ أَلْفِ عَامٍ، مَا بَيْنَ السُّورِ إِلَى السُّورِ مَسِيرَةُ أَلْفِ عَامٍ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از بكر بن صالح، از محمد بن سنان، از مفضّل، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هر مؤمنى كه ميان او و مؤمنى ديگر، حجابى باشد، خداى عز و جل در ميان او و بهشت، هفتاد هزار حصار بزند، كه گُندگى هر حصارى، به قدر هزار ساله راه باشد، و ميان هر حصار تا حصارى، به قدر هزار ساله راه باشد».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ جَبَلَةَ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ حُمَيْدٍ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ: قُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، مَا تَقُولُ فِي مُسْلِمٍ أَتى مُسْلِماً زَائِراً وَ هُوَ فِي مَنْزِلِهِ، فَاسْتَأْذَنَ عَلَيْهِ، فَلَمْ يَأْذَنْ لَهُ، وَ لَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِ؟
قَالَ:«يَا أَبَا حَمْزَةَ، أَيُّمَا مُسْلِمٍ أَتى مُسْلِماً زَائِراً، أَوْ طَالِبَ حَاجَةٍ وَ هُوَ فِي مَنْزِلِهِ، فَاسْتَأْذَنَ عَلَيْهِ، فَلَمْ يَأْذَنْ لَهُ وَ لَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِ، لَمْ يَزَلْ فِي لَعْنَةِ اللّهِ حَتّى يَلْتَقِيَا».
فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، فِي لَعْنَةِ اللّهِ حَتّى يَلْتَقِيَا؟ قَالَ: «نَعَمْ،
على بن ابراهيم، از پدرش، از يحيى بن مبارك، از عبداللّه بن جبله، از عاصم بن حميد، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: فداى تو گردم! چه مى فرمايى در باب مسلمانى كه به نزد مسلمانى ديگر آيد كه او را زيارت كند، و آن مسلمان در منزل خود باشد. پس رخصت طلبد كه بر او داخل شود، و او را رخصت ندهد و به سوى او بيرون نيايد. فرمود كه:«اى ابوحمزه! هر مسلمانى كه به نزد مسلمانى ديگر آيد، در حالتى كه زيارت كننده يا جوياى حاجتى باشد، و آن مسلمان در منزل خود باشد، و رخصت طلبيد كه بر او داخل شود، و او را رخصت ندهد و به سوى او بيرون نيايد، پيوسته در لعنت خداى عز و جل باشد، تا يكديگر را ملاقات كنند و به هم رسند». عرض كردم كه: در لعنت خدا باشد تا به هم رسند؟