باب در بيان خلف وعده

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«وعده كردن مؤمن با برادرش، نذرى است كه آن را كفّاره اى نيست». ۱ تتّمه حديث: «پس هر كه وعده را خلف كند، به خلف كردن آن، او به خداى عز و جل آغاز كرده، و خود را در معرض دشمنى و خشم آن جناب درآورده. و اين است معنى قول خداى ـ تعالى ـ: «يا أَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ * كَبُرَ مَقْتا عِنْدَ اللّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ» ۲؛ يعنى: اى كسانى كه گرويده ايد! چرا مى گوييد، آنچه را كه نمى كنيد. بزرگ است از روى دشمنى و خشم در نزد خدا، آنكه بگوييد، آنچه را كه نمى كنيد».

على، از پدرش، از ابن ابى عمير، از شعيب عقرقوفى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد، بايد كه وفا كند، چون وعده دهد».