باب

محمد بن يحيى روايت كرده، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از علا بن فضيل و حمّاد بن عثمان كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود: «به دل خود بنگر. پس چون يار و رفيقت را انكار كند و نپسندد، به درستى كه يكى از شما حدثى كرده و از نو چيزى را پديد آورده [است]».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از حسن بن يوسف، از زكريّا بن محمد، از صالح بن حكم كه گفت: شنيدم از مردى كه از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال مى كرد. پس عرض كرد كه: مردى مى گويد كه: من تو را دوست مى دارم. پس چگونه بدانم كه او مرا دوست مى دارد؟ فرمود:«دل خود را امتحان كن و بيازما. پس اگر چنان باشى كه او را دوست دارى، او تو را دوست مى دارد».

ابو بكر حبّال، از محمد بن عيسى قطّان مدائنى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از پدرم كه مى گفت: حديث كرد ما را مسعدة بن يسع، گفت كه: به خدمت ابو عبداللّه حضرت جعفر بن محمد عليهماالسلام عرض كردم: به خدا سوگند كه من تو را دوست مى دارم. پس حضرت چشم در پيش افكند ۱. بعد از آن، سرش را بالا كرد و فرمود كه:«راست گفتى، اى ابوبشر! دل خود را سؤال كن از آنچه از براى تو است در دل من از دوستى تو. پس به حقيقت كه دلم مرا اعلام كرد از آنچه از برايم در دل تو است».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از على بن اسباط، از حسن بن جهم كه گفت: به امام موسى كاظم عليه السلام عرض كردم كه: مرا از دعا فراموش مفرما. فرمود:«آيا چنان مى دانى كه من تو را فراموش مى كنم؟» حسن گفت كه: من در دل خويش انديشه كردم و گفتم كه: او شيعيانش را دعا مى كند و من از جمله شيعيان اويم. عرض كردم: نه، مرا فراموش نمى فرمايى. فرمود كه: «اين را چگونه دانستى؟» راوى گفت كه: عرض كردم كه: من از شيعيان توام و تو ايشان را دعا مى فرمايى. فرمود كه: «آيا به جهت چيزى غير از اين دانسته اى؟» گفت: عرض كردم: نه. فرمود: «چون خواهى بدانى كه در نزد من از برايت چيست، بنگر كه در نزد تو چيست از براى من».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از جرّاح مدائنى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به دل خود نظر كن. پس اگر يار و رفيقت را نپسندد، بدان كه يكى از شما حدثى كرده» (چنان كه گذشت).