حدیث دربارهباب

أَبُو بَكْرٍ الْحَبَّالُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى الْقَطَّانِ الْمَدَائِنِيِّ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ: حَدَّثَنَا مَسْعَدَةُ بْنُ الْيَسَعِ، قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عليهماالسلام: إِنِّي وَ اللّهِ لَأُحِبُّكَ، فَأَطْرَقَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَقَالَ:«صَدَقْتَ يَا أَبَا بِشْرٍ، سَلْ قَلْبَكَ عَمَّا لَكَ فِي قَلْبِي مِنْ حُبِّكَ، فَقَدْ أَعْلَمَنِي قَلْبِي عَمَّا لِي فِي قَلْبِكَ».
ابو بكر حبّال، از محمد بن عيسى قطّان مدائنى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از پدرم كه مى گفت: حديث كرد ما را مسعدة بن يسع، گفت كه: به خدمت ابو عبداللّه حضرت جعفر بن محمد عليهماالسلام عرض كردم: به خدا سوگند كه من تو را دوست مى دارم. پس حضرت چشم در پيش افكند ۱. بعد از آن، سرش را بالا كرد و فرمود كه:«راست گفتى، اى ابوبشر! دل خود را سؤال كن از آنچه از براى تو است در دل من از دوستى تو. پس به حقيقت كه دلم مرا اعلام كرد از آنچه از برايم در دل تو است».
۱.كنايه از سكوت و به انديشه فرو رفتن است.
کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفرباب

احادیث دیگر این موضوع

۴