باب نوادر

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از وشّاء، از جميل بن درّاج، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله لحظه هاى ۱ خود را در ميان اصحابش قسمت مى فرمود. پس به سوى اين مى نگريست و به سوى آن مى نگريست، بالسّويّه و برابر، كه هيچ تفاوت نمى گذاشت». و فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان اصحابش هرگز پاى هايش را نگسترانيد و دراز نكرد. و به درستى كه هر كه با آن حضرت مصافحه مى كرد، رسول خدا صلى الله عليه و آله دست خود را از دستش نمى كشيد، تا آنكه آن كس دست خود را از دست آن حضرت بكشد و او را وا گذارَد، و چون اين را دانستند، هر كسى كه با آن حضرت مصافحه مى نمود، چنان بود كه به دستش اشاره مى كرد و آن را از دستش بيرون مى كشيد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از معمّر بن خلّاد، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون كسى حاضر باشد، او را به كنيه ياد كن، و چون پنهان باشد، او را نام ببر» ۱.

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: چون يكى از شما برادر مسلمانش را دوست دارد، بايد كه او را سؤال كند از نامش و نام پدرش و نام قبيله و عشيره و خويشانش؛ زيرا كه از جمله حقّ واجب و راستى برادريش آن است كه او را از اين سؤال كند، و اگر نه آن شناسايى، شناسايى احمقانه است».

از او، از عثمان بن عيسى، از سماعه روايت است كه گفت: شنيدم از امام موسى كاظم عليه السلام كه مى فرمود:«بايد كه حشمت و در هم گرفتگى در ميان تو و برادرت نرود و برطرف نشود، و قدرى از آن را باقى بگذار؛ زيرا كه رفتن آن، رفتن حيا است».