حدیث دربارهباب

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ يُوسُفَ، عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ، عَنْ سَيْفٍ، عَنْ هَارُونَ مَوْلى آلِ جَعْدَةَ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«اكْتُبْ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ مِنْ أَجْوَدِ كِتَابِكَ، وَ لَا تَمُدَّ الْبَاءَ حَتّى تَرْفَعَ السِّينَ».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن على، از حسن بن على، از يوسف بن عبد السّلام، از سيف بن هارون مولاى آل جعده كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:« «بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» را بنويس از نيكوترين كتابت خويش؛ ۱ و باء را مكش، تا آنكه سين را بلند كنى».

۱.يعنى در جايى از نامه كه از هر جايى بهتر باشد، چون صدر، يا از هر چه در نامه مى نويسى، خوش تر بنويس و بيشتر در نوشت آن سعى كن. و اين معنى ظاهرتر است؛ چه بعد از اين مى فرمايد: و باء را. (مترجم)

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن اسماعيل، از عبيد اللّه بن واصل، از عبداللّه بن سنان روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«به برادرت وثوق و اعتماد مكن، همه وثوق و اعتماد؛ زيرا كه افتادن انس و گستاخى و فرو گذاشتن، استقاله نمى شود و باز پس نمى توان كرد» و مراد اين است كه، كسى كه بى تأمل و انديشه در امرى داخل شود، در بليّه اى افتد كه راهى به سوى رفع آن نباشد. (مترجم).

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از عمر بن عبد العزيز، از معلّى بن خنيس و عثمان بن سليمان نخّاس، از مفضّل بن عمر ويونس بن ظبيان روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«برادران خود را به دو خصلت بيازماييد. پس اگر آن دو خصلت در ايشان باشد، فبها، والّا، پس دورى كن، بعد از آن، دورى كن، بعد از آن، دورى كن. يكى محافظتش بر نمازها در اوقات آنها، و ديگر نيكى با برادران در آسانى و دشوارى».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از عمر بن عبد العزيز، از جميل بن درّاج روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:« «بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» را ترك مكن، و هر چند كه بعد از آن شعرى باشد».

از او، از على بن حكم، از حسن بن سرّى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«منويس كه: «بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» . از براى فلانى (يعنى اين نامه اى است از براى فلانى)، و باكى نيست كه بر پشت نامه بنويسى كه از براى فلانى».

از او، از محمد بن على، از نضر بن شعيب، از ابان بن عثمان، از حسن بن سرّى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«در اندران و داخل نامه بنويس كه: از براى ابو فلان، و بنويس كه: به سوى ابو فلان، و بر عنوان بنويس كه: از براى ابو فلان» و عنوان ـ به ضمّ و كسر عين ـ، ديباچه و سرنامه كتابت باشد. (مترجم).

از او، از عثمان بن عيسى، از سماعه روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از مردى كه در نامه به مردى آغاز مى كند. فرمود:«به اين باكى نيست. اين از جمله فضل است كه مردى به برادرش آغاز مى كند، او را گرامى مى دارد و مى نوازد».

از او، از على بن حكم، از ابان احمر، از حديد بن حكيم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«باكى نيست به اينكه مرد در نامه، پيش از نام خودش به نام صاحبش آغاز كند».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از مرازم بن حكيم روايت كرده است كه: امام جعفر صادق عليه السلام امر فرمود كه در باب حاجتى نامه اى بنويسند، و آن نامه نوشته شد. پس بر آن حضرت عرض شد و در آن استثنا نبود؛ يعنى انشاء اللّه در آن نوشته نشده بود. فرمود:«چگونه اميد داريد كه اين امر تمام شود، و حال آنكه استثنايى در آن نيست. نظر كنيد در هر جا كه استثنا در آن نيست، در آن استثنا كنيد» (و انشاء اللّه را بنويسيد).