حدیث دربارهباب دعاهاى مختصى از براى همه حاجت هاى دنيا و آخرت

از او، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از ابو ايّوب، از ابراهيم كرخى روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به ما دعايى تعليم نمود و ما را امر فرمود كه آن را در روز جمعه بخوانيم:«اللّهُمَّ إِنِّي تَعَمَّدْتُ إِلَيْكَ. وَ أُفْضِي إِلَيْكَ يَا رَبِّ بِفَقْرِي؛ خداوندا! به درستى كه من قصد كرده ام به سوى تو به حاجتم، و فرود آورده ام بر تو امروز، درويشيم و گداييم را. پس من آمرزش تو را اميدوارترم تا از خودم كارم را، و هر آينه آمرزش تو و رحمت تو، وسيع تر است از گناهان من. پس متوجّه شو روا كردن هر حاجتى را كه آن از براى من است، به قدرت تو بر آن، و آسان بودن اين بر تو، و به جهت احتياج من به سوى تو. پس به درستى كه من نيافته ام هيچ خوبى را هرگز، مگر از تو، و نگردانيده است از من هيچ يك بدى را هرگز، غير از تو، و چنان نيست كه اميد داشته باشم از براى آخرتم و دنيايم، غير تو را، و نه از براى روز درويشيم و روزى كه تنها مى گذارند مرا مردم در گودال قبرم. پس مى ميرم به سوى تو، اى پروردگار! با درويشيم».