حدیث دربارهباب دعا از براى روزى

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن خالد و حسين بن سعيد، هر دو، از قاسم بن عروه، از ابوجميله، از معاويه بن عمّار روايت كرده اند كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم كه دعايى به جهت روزى به من تعليم فرمايد. پس دعايى به من تعليم فرمود، كه چيزى نديدم كه بيش از آن روزى را جلب كند. فرمود:«بگو كه: اللّهُمَّ ارْزُقْنِي مِنْ فَضْلِكَ الْوَاسِعِ. وَمِنْ عَطِيَّتِكَ أَسْأَلُ، وَمِنْ يَدِكَ الْمَلْأى أَسْأَلُ؛ خداوندا! روزى كن مرا از فضل خود و احاطه كننده و حلال پاكيزه، روزى فراخ، حلال، پاكيزه اى را، كه كافى و بس باشد از براى دنيا و آخرت. ريختنى بعد از ريختنى، سازگار، خوش گوار، از غير رنج، و نه منّتى از يكى از آفريدگانت، مگر گشادى از فضل تو كه احاطه كننده است. پس به درستى كه تو گفتى كه: سؤال كنيد خدا را از فضلش. پس از فضل تو سؤال مى كنم، و از بخشش تو سؤال مى كنم، و از دست تو كه پُر است سؤال مى كنم».