حدیث دربارهباب در ذكر دعا ، چون آدمى از منزلش بيرون رود

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِذَا خَرَجْتَ مِنْ مَنْزِلِكَ، فَقُلْ: بِسْمِ اللّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ، لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ؛ اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ مَا خَرَجْتُ لَهُ، وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا خَرَجْتُ لَهُ؛ اللّهُمَّ أَوْسِعْ عَلَيَّ مِنْ فَضْلِكَ، وَ أَتْمِمْ عَلَيَّ نِعْمَتَكَ، وَ اسْتَعْمِلْنِي فِي طَاعَتِكَ، وَ اجْعَلْ رَغْبَتِي فِيمَا عِنْدَكَ، وَ تَوَفَّنِي عَلَى مِلَّتِكَ وَ مِلَّةِ رَسُولِكَ صلى الله عليه و آله».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از معاوية بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون از منزل خود بيرون آيى، بگو: بِسْمِ اللّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ. وَتَوَفَّنِي عَلَى مِلَّتِكَ وَمِلَّةِ رَسُولِكَ؛ به نام خدا. توكّل كردم بر خدا. نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خدا. خداوندا! به درستى كه سؤال مى كنم از تو، خوبى آن چه بيرون آمده ام از براى آن، و پناه مى برم به تو، از بدى آن چه بيرون شده ام از براى آن. وسعت ده بر من نعمت خود را، و كار فرما مرا در فرمان بردارى خود، و بگردان رغبت را در آن چه در نزد تو است، و بميران مرا بر كيش خود و كيش پيغمبر خود، صلوات فرستد خدا بر او و آل او».

کلیدواژه‌ها 6 کتاب دعا باب در ذکر دعا چون آدمی از منزلش بیرون رود

احادیث دیگر این موضوع

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابوايّوب خزّاز، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام را ديدم كه لب هاى خود را مى جنبانيد، در هنگامى كه مى خواست بيرون رود، و آن حضرت بر در ايستاده بود. پس عرض كردم كه: من تو را ديدم كه لب هاى خود را مى جنبانيدى، در هنگامى كه بيرون آمدى، پس آيا هيچ گفتى؟ فرمود:«آرى، به درستى كه آدمى چون از منزلش بيرون آيد، و در هنگامى كه مى خواهد بيرون آيد، سه مرتبه: اللّه اكبر، بگويد و بگويد: بِاللّهِ أَخْرُجُ. إِنَّ رَبِّي عَلى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ؛ «به يارى خدا پا بيرون بردم، و به يارى خدا داخل مى شوم، و بر خدا توكل مى كنم. خداوندا! بگشا از برايم در صبح نسخه ناخوانا است. را به خوبى، و به آخر رسان از برايم به خوبى، و نگاه دار مرا از بدى هر جنبنده اى، كه تو فراگيرنده اى موى پيشانيش را. به درستى كه پروردگارم بر راه راست است»، پيوسته در ضمان خداى ـ تعالى ـ باشد، تا آنكه او را برگرداند به سوى جايى كه در آن بوده». محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابوايّوب، از ابوحمزه، مثل اين را روايت كرده است.

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از مالك بن عطيّه، از ابوحمزه ثمالى روايت كرده است كه گفت: بر در خانه حضرت على بن الحسين عليه السلام آمدم و به آن حضرت برخوردم، در هنگامى كه از در درآمده بود. پس فرمود:«بِسْمِ اللّهِ، آمَنْتُ بِاللّهِ، وَتَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ؛ به نام خدا. ايمان آوردم به خدا وتوكل كردم بر خدا»، بعد از آن فرمود كه: «اى ابوحمزه! به درستى كه بنده چون از منزلش بيرون آيد، شيطان او را پيش آيد. پس چون بگويد كه: بسم اللّه، دو فرشته مى گويند كه: كفايت كرده شدى، و چون بگويد: آمَنْتُ بِاللّهِ، به او مى گويند كه: ره نموده شدى، و چون بگويد كه: تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ، به او مى گويند كه: نگاه داشته شدى؛ پس شياطين دور مى شوند و به يكديگر مى گويند كه: چگونه ما را دستى باشد به كسى كه كفايت و هدايت شد، و او را نگاه داشتند؟» ابوحمزه گفت كه: بعد از آن فرمود كه: «اللّهُمَّ إِنَّ عِرْضِي لَكَ الْيَوْمَ؛ خداوندا! به درستى كه عرض [= آبروى] من از براى تو است»، پس فرمود كه: «اى ابوحمزه! اگر مردم را ترك كنى، ايشان تو را ترك نكنند، و اگر ايشان را وا گذارى، ايشان تو را وا نگذارند». عرض كردم: پس چه كنم؟ فرمود: «به ايشان عطا كن از عرض خويش، از براى روز فقر و احتياجت».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از عثمان بن عيسى، از ابوحمزه كه گفت: رخصت طلبيدم كه بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شويم. پس به سوى من بيرون آمد و لبهايش مى جنبيد. پس در اين باب با آن حضرت سخن گفتم. فرمود كه:«آيا به اين عالم و دانا شدى و فهميدى، اى ثمالى؟!» عرض كردم: آرى، فداى تو گردم! فرمود: «به خدا سوگند كه من به كلامى تكلّم كردم، كه هرگز هيچ كس به آن تكلّم نكرده، مگر آنكه خدا از او كفايت نموده، آن چه را كه مقصود او بوده از امر دنيا و آخرتش». ابوحمزه گفت كه: به آن حضرت عرض كردم كه: مرا به آن خبر ده. فرمود: «آرى، هر كه در هنگامى كه از منزلش بيرون مى آيد، بگويد كه: بِسْمِ اللّهِ، حَسْبِيَ اللّهُ، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ، اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ أُمُورِي كُلِّهَا، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْاخِرَةِ؛ «به نام خدا، و توكّل كردم بر خدا. خداوندا! همانا من سؤال مى كنم از تو خوبى كارهايم را همه، و پناه مى برم به تو از رسوايى و خوارى دنيا و عذاب آخرت»، خدا از او كفايت كند، آن چه را كه مقصود او باشد از امر دنيا و آخرتش».

از او، از على بن حكم، از عاصم بن حميد، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«هر كه در وقتى كه از در خانه خويش بيرون مى رود، بگويد كه: أَعُوذُ بِمَا عَاذَتْ بِهِ مَلَائِكَةُ اللّهِ. أُجِيرُ نَفْسِي بِاللّهِ مِنْ كُلِّ شَرٍّ؛ «پناه مى برم به آنچه پناه برده اند به آن، فرشتگان خدا از براى اين روز تازه، كه چون پنهان شوى، آفتابش برنگردد از بدى نفس خود، و از بدى غير خود، و از بدى شياطين، و از بدى آنكه عداوت ورزد با دوستان خدا، و از بدى پرى و مردم، و بدى درندگان و جنبندگان زمين، و بدى مرتكب شدن محرّمات، همه آنها. پناه مى دهم جان خودم را به خدا از هر بدى»، خدا او را بيامرزد، و توبه اش را قبول فرمايد، و مقصودش را از او كفايت كند، و او را از بد كردن منع فرمايد، و از بدى نگاه دارد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از محمد بن على، از عبدالرحمان بن ابى هاشم، از ابوخديجه كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام چون از منزل خويش بيرون مى رفت، مى فرمود:«اللّهُمَّ بِكَ خَرَجْتُ، وَلَكَ أَسْلَمْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ، وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ؛ اللّهُمَّ بَارِكْ لِي فِي يَوْمِي هذَا، وَارْزُقْنِي فَوْزَهُ وَفَتْحَهُ وَنَصْرَهُ وَطَهُورَهُ وَهُدَاهُ وَبَرَكَتَهُ، وَاصْرِفْ عَنِّي شَرَّهُ وَشَرَّ مَا فِيهِ؛ بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ وَاللّهُ أَكْبَرُ، وَالْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ اللّهُمَّ إِنِّي قَدْ خَرَجْتُ، فَبَارِكْ لِي فِي خُرُوجِي، وَانْفَعْنِي بِهِ؛ خداوندا! به تو بيرون رفتم، و از براى تو اسلام آوردم، و به تو گرويدم، و بر تو توكل كردم. خداوندا! مبارك گردان بر من در همين روز، و روزى كن مرا رستگارى آن، و گشاد آن، و يارى آن، و پاكى آن، و راهنمايى آن، و بركت آن، و بگردان از من بدى آن را، و بدى آنچه در آن است. به نام خدا، و به خدا، و خدا بزرگ است، و ستايش مر خدايى را است كه پروردگار جهانيان است. خداوندا! به درستى كه من به حقيقت بيرون آمده ام، پس مبارك گردان از برايم، و نفع ده مرا به آن»، و فرمود كه: چون در منزلش داخل مى شد، همين را مى فرمود.

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از حضرت امام رضا روايت كرده است كه فرمود:«چون پدرم عليه السلام از منزلش بيرون مى آمد، مى فرمود كه: بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ. فَأْتِنِي بِهِ فِي عَافِيَةٍ؛ به نام خداى بخشاينده مهربان. بيرون آمدم به نيرومندى خدا و توانايى او، نه نيرومندى از من و نه توانايى من؛ بلكه، نيرومندى تو و توانايى تو. اى پروردگار من در حالتى كه در پى روزى توام، پس بياور آن را نزد من در عافيت».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حسن بن عطيّه، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: امام جفعر صادق عليه السلام فرمود كه:«هر كه در هنگامى كه از منزلش بيرون مى آيد، ده مرتبه سوره «قُلْ هُوَاللّهُ أَحَدٌ» را بخواند، پيوسته در حفظ و نگاهدارى خداى ـ تعالى ـ باشد، تا به سوى منزل خود برگردد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از موسى بن قاسم، از صبّاح حذّاء كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام فرمود كه:«چون خواهى كه به سفر روى، بر در خانه ات بايست، و سوره فاتحة الكتاب را بخوان در پيش رو، و از جانب راست، و از جانب چپ، و سوره «قُلْ هُوَاللّهُ أَحَدٌ» را، در پيش رو، و از جانب راست، و از جانب چپت، و همچنين سوره «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» و «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» را، در پيش رو، و از جانب راست، و از جانب چپت بخوان، بعد از آن بگو كه: اللّهُمَّ احْفَظْنِي، وَاحْفَظْ مَا مَعِي، وَسَلِّمْنِي وَسَلِّمْ مَا مَعِي، وَبَلِّغْنِي وَبَلِّغْ مَا مَعِي بَلَاغاً حَسَناً؛ خداوندا! نگاه دار مرا و نگاه دار آن چه را كه با من است، و سالم بدار مرا و سالم بدار آن چه را كه با من است، و برسان مرا و برسان آن چه را كه با من است، رسانيدنى نيكو»، پس فرمود كه: «آيا نديده اى كه مرد محفوظ مى باشد و آن چه با او است محفوظ نمى باشد، و مسلّم مى شود [= سلامت مى ماند] و آن چه با او است مسلّم نمى شود، و رسانيده مى شود و آن چه با او است رسانيده نمى شود».