باب در ذكر دعا ، چون آدمى از منزلش بيرون رود

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابوايّوب خزّاز، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام را ديدم كه لب هاى خود را مى جنبانيد، در هنگامى كه مى خواست بيرون رود، و آن حضرت بر در ايستاده بود. پس عرض كردم كه: من تو را ديدم كه لب هاى خود را مى جنبانيدى، در هنگامى كه بيرون آمدى، پس آيا هيچ گفتى؟ فرمود:«آرى، به درستى كه آدمى چون از منزلش بيرون آيد، و در هنگامى كه مى خواهد بيرون آيد، سه مرتبه: اللّه اكبر، بگويد و بگويد: بِاللّهِ أَخْرُجُ. إِنَّ رَبِّي عَلى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ؛ «به يارى خدا پا بيرون بردم، و به يارى خدا داخل مى شوم، و بر خدا توكل مى كنم. خداوندا! بگشا از برايم در صبح ۱ را به خوبى، و به آخر رسان از برايم به خوبى، و نگاه دار مرا از بدى هر جنبنده اى،

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از مالك بن عطيّه، از ابوحمزه ثمالى روايت كرده است كه گفت: بر در خانه حضرت على بن الحسين عليه السلام آمدم و به آن حضرت برخوردم، در هنگامى كه از در درآمده بود. پس فرمود:«بِسْمِ اللّهِ، آمَنْتُ بِاللّهِ، وَتَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ؛ به نام خدا. ايمان آوردم به خدا وتوكل كردم بر خدا»، بعد از آن فرمود كه: «اى ابوحمزه! به درستى كه بنده چون از منزلش بيرون آيد، شيطان او را پيش آيد. پس چون بگويد كه: بسم اللّه، دو فرشته مى گويند كه: كفايت كرده شدى، و چون بگويد: آمَنْتُ بِاللّهِ، به او مى گويند كه: ره نموده شدى، و چون بگويد كه: تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ، به او مى گويند كه: نگاه داشته شدى؛ پس شياطين دور مى شوند و به يكديگر مى گويند كه: چگونه ما را دستى

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از عثمان بن عيسى، از ابوحمزه كه گفت: رخصت طلبيدم كه بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شويم. پس به سوى من بيرون آمد و لبهايش مى جنبيد. پس در اين باب با آن حضرت سخن گفتم. فرمود كه:«آيا به اين عالم و دانا شدى و فهميدى، اى ثمالى؟!» عرض كردم: آرى، فداى تو گردم! فرمود: «به خدا سوگند كه من به كلامى تكلّم كردم، كه هرگز هيچ كس به آن تكلّم نكرده، مگر آنكه خدا از او كفايت نموده، آن چه را كه مقصود او بوده از امر دنيا و آخرتش». ابوحمزه گفت كه: به آن حضرت عرض كردم كه: مرا به آن خبر ده. فرمود: «آرى، هر كه در هنگامى كه از منزلش بيرون مى آيد، بگويد كه: بِسْمِ اللّهِ، حَسْبِيَ اللّهُ، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ، اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ أُمُورِي

از او، از على بن حكم، از عاصم بن حميد، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«هر كه در وقتى كه از در خانه خويش بيرون مى رود، بگويد كه: أَعُوذُ بِمَا عَاذَتْ بِهِ مَلَائِكَةُ اللّهِ. أُجِيرُ نَفْسِي بِاللّهِ مِنْ كُلِّ شَرٍّ؛ «پناه مى برم به آنچه پناه برده اند به آن، فرشتگان خدا از براى اين روز تازه، كه چون پنهان شوى، آفتابش برنگردد از بدى نفس خود، و از بدى غير خود، و از بدى شياطين، و از بدى آنكه عداوت ورزد با دوستان خدا، و از بدى پرى و مردم، و بدى درندگان و جنبندگان زمين، و بدى مرتكب شدن محرّمات، همه آنها. پناه مى دهم جان خودم را به خدا از هر بدى»، خدا او را بيامرزد، و توبه اش را قبول فرمايد، و مقصودش را از او كفايت كند، و او را از بد كردن منع فرمايد، و از بدى نگاه

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از محمد بن على، از عبدالرحمان بن ابى هاشم، از ابوخديجه كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام چون از منزل خويش بيرون مى رفت، مى فرمود:«اللّهُمَّ بِكَ خَرَجْتُ، وَلَكَ أَسْلَمْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ، وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ؛ اللّهُمَّ بَارِكْ لِي فِي يَوْمِي هذَا، وَارْزُقْنِي فَوْزَهُ وَفَتْحَهُ وَنَصْرَهُ وَطَهُورَهُ وَهُدَاهُ وَبَرَكَتَهُ، وَاصْرِفْ عَنِّي شَرَّهُ وَشَرَّ مَا فِيهِ؛ بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ وَاللّهُ أَكْبَرُ، وَالْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ اللّهُمَّ إِنِّي قَدْ خَرَجْتُ، فَبَارِكْ لِي فِي خُرُوجِي، وَانْفَعْنِي بِهِ؛ خداوندا! به تو بيرون رفتم، و از براى تو اسلام آوردم، و به تو گرويدم، و بر تو توكل كردم. خداوندا!

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از موسى بن قاسم، از صبّاح حذّاء كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام فرمود كه:«چون خواهى كه به سفر روى، بر در خانه ات بايست، و سوره فاتحة الكتاب را بخوان در پيش رو، و از جانب راست، و از جانب چپ، و سوره «قُلْ هُوَاللّهُ أَحَدٌ» را، در پيش رو، و از جانب راست، و از جانب چپت، و همچنين سوره «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» و «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» را، در پيش رو، و از جانب راست، و از جانب چپت بخوان، بعد از آن بگو كه: اللّهُمَّ احْفَظْنِي، وَاحْفَظْ مَا مَعِي، وَسَلِّمْنِي وَسَلِّمْ مَا مَعِي، وَبَلِّغْنِي وَبَلِّغْ مَا مَعِي بَلَاغاً حَسَناً؛ خداوندا! نگاه دار مرا و نگاه دار آن چه را كه با من است، و سالم بدار مرا و سالم بدار آن چه

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از موسى بن قاسم، از صبّاح حذّاء، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود:«اى صبّاح! اگر مردى از شما چنان باشد كه چون اراده سفرى كند، بر در خانه اش بايستد، در جهت راهش كه به سوى آن متوجّه مى شود و رو به سوى آن مى رود، و سوره حمد را بخواند در پيش رو، از طرف راست، و از طرف چپش، و همچنين سوره «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» و «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» ، در پيش رو، از طرف راست، و از طرف چپش، و سوره «قُلْ هُوَاللّهُ أَحَدٌ» را، در پيش رو، و از طرف راست، و از طرف چپش، و آية الكرسى را، در پيش رو، از طرف راست، و از طرف چپش بخواند، بعد از آن بگويد كه: اللّهُمَّ احْفَظْنِي وَاحْفَظْ مَا مَعِي، وَسَلِّمْنِي وَسَلِّمْ مَا مَعِي، وَبَلِّغْنِي

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از حسن بن جهم، از حضرت امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون از منزلت بيرون آيى، در سفر يا حضر بگو كه: بِسْمِ اللّهِ، آمَنْتُ بِاللّهِ، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ مَا شَاءَ اللّهُ، لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ؛ «به نام خدا. ايمان آوردم به خدا، و توكّل كردم بر خدا. آن چه خواست خدا، [همان] بود. نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خدا»؛ زيرا كه شياطين، قائل اين كلام را كه تلقّى مى كنند و پيش راه او مى آيند، برمى گردند. پس فرشتگان بر روى هاى ايشان مى زنند و مى گويند كه: راه و تسلّط شما بر او چيست، و حال آنكه او خدا را نام برده، و به او ايمان آورده، و بر او توكّل كرده، و مَا شَاءَ اللّهُ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ