باب دعا در نزد خوابيدن و بيدار شدن

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از معاويه بن وهب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه: در شبى، پسرى از آن حضرت به خدمتش آمد و به آن حضرت عرض كرد كه: اى پدر بزرگوار! مى خواهم كه بخوابم. فرمود كه:«اى فرزند دلبند من! بگو كه: أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلهَ إِلَا اللّهُ. اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ؛ گواهى مى دهم به اينكه نيست خدايى، مگر خدا، و اينكه محمد، صلوات فرستد خدا بر او وبر آل او، بنده او و فرستاده او است. پناه مى برم به بزرگى خدا، و پناه مى برم به ارجمندى خدا، و پناه مى برم به توانايى خدا، و پناه مى برم به بزرگوارى خدا، و پناه مى برم به سلطنت خدا. به درستى كه خدا بر هر چيزى توانا است. و پناه مى برم به گذشت خدا، و پناه مى برم به آمرزش خدا، و پناه

على بن ابراهيم، از پدرش، از بعضى از اصحاب خويش، از مفضّل بن عمر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه:«اگر توانى كه شبى را به روز نياورى تا آنكه به يازده حرف تعويذ كنى، چنان كن». عرض كردم كه: مرا به آنها خبر ده. مفضّل گفت كه: حضرت فرمود: «بگو كه: أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللّهِ. مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ وَبَرَأَ وَذَرَأَ؛ «پناه مى برم به ارجمندى خدا، و پناه مى برم به توانايى خدا، و پناه مى برم به بزرگوارى خدا، و پناه مى برم به سلطنت خدا، و پناه مى برم به زينت خدا، و پناه مى برم به دفع خدا، و پناه مى برم به منع خدا، و پناه مى برم به جمع خدا، و پناه مى برم به پادشاهى خدا، و پناه مى برم به ذات خدا، و پناه مى برم به فرستاده خدا، صلوات فرستد خدا بر او و آل او، از بدى آن چه

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حريز، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون در شب از خواب برخيزى، بگو: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي رَدَّ عَلَيَّ رُوحِي لِأَحْمَدَهُ وَأَعْبُدَهُ؛ «ستايش مر خدايى را است كه برگردانيده بر من روح مرا، از براى آنكه بستايم و بپرستم او را»، پس چون آواز خروس را بشنوى، بگو: سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ. فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَا أَنْتَ؛ «پاك است از هر بدى و نقص، و به غايت پاكيزه است پروردگار فرشتگان و روح. پيشى گرفت رحمتت بر غضبت. نيست خدايى، مگر تو، در حالتى كه تنهايى، نيست شريكى از برايت. كردم بدى و ستم نمودم بر خودم، پس بيامرز مرا. به درستى كه نمى آمرزد گناهان را، مگر تو»، پس چون برخاستى، به سوى كران هاى آسمان نظر كن و

چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد و احمد بن محمد هر دو روايت كرده اند، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله چون به سوى فراش خويش جا مى گرفت، مى فرمود كه: اَللّهُمَّ بِاِسْمِكَ أحْيَا وَبِاسْمِكَ أَمُوتُ؛ «خداوندا! به نام تو زنده مى باشم و به نام تو مى ميرم»، و چون از خواب برمى خاست، مى فرمود: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي أَحْيَانِي بَعْدَ مَا أَمَاتَنِي، وَإِلَيْهِ النُّشُورُ؛ ستايش مر خدايى را است كه زنده گردانيده مرا، بعد از آنكه ميرانده بوده مرا، و به سوى او است برخاستن»، و گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه در نزد خواب، سه مرتبه آية الكرسى، و آيه اى كه در سوره آل عمران است؛ يعنى «شَهِدَ اللّهُ أَنَّهُ