حدیث دربارهباب در ذكر دعا ، چون آدمى از منزلش بيرون رود

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از مالك بن عطيّه، از ابوحمزه ثمالى روايت كرده است كه گفت: بر در خانه حضرت على بن الحسين عليه السلام آمدم و به آن حضرت برخوردم، در هنگامى كه از در درآمده بود. پس فرمود:«بِسْمِ اللّهِ، آمَنْتُ بِاللّهِ، وَتَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ؛ به نام خدا. ايمان آوردم به خدا وتوكل كردم بر خدا»، بعد از آن فرمود كه: «اى ابوحمزه! به درستى كه بنده چون از منزلش بيرون آيد، شيطان او را پيش آيد. پس چون بگويد كه: بسم اللّه، دو فرشته مى گويند كه: كفايت كرده شدى، و چون بگويد: آمَنْتُ بِاللّهِ، به او مى گويند كه: ره نموده شدى، و چون بگويد كه: تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ، به او مى گويند كه: نگاه داشته شدى؛ پس شياطين دور مى شوند و به يكديگر مى گويند كه: چگونه ما را دستى باشد به كسى كه كفايت و هدايت شد، و او را نگاه داشتند؟» ابوحمزه گفت كه: بعد از آن فرمود كه: «اللّهُمَّ إِنَّ عِرْضِي لَكَ الْيَوْمَ؛ خداوندا! به درستى كه عرض [= آبروى] من از براى تو است»، پس فرمود كه: «اى ابوحمزه! اگر مردم را ترك كنى، ايشان تو را ترك نكنند، و اگر ايشان را وا گذارى، ايشان تو را وا نگذارند». عرض كردم: پس چه كنم؟ فرمود: «به ايشان عطا كن از عرض خويش، از براى روز فقر و احتياجت».