حدیث دربارهباب در بيان گفتار ، در نزد بامداد و شام

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از معاويه بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام اين دعا را روايت كرده است كه:«اللّهُمَّ، لَكَ الْحَمْدُ. وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ وَآبَائِي مَعَهُمْ؛ خداوندا! از براى تو است ستايش. مى ستايم تو را و يارى مى جويم ز تو، و تو پروردگار منى و من بنده توام. صبح كرده ام بر عهد و پيمان تو و وعده تو، و ايمان دارم به وعده تو. وفا مى كنم به عهد تو، مادام كه توانايم، و نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خدا، در حالتى كه تنها است. نيست شريكى از برايش. شهادت مى دهم به اينكه محمد بنده و فرستاده او است. صبح كرده ام بر آفرينش اسلام و سخن اخلاص و كيش ابراهيم و دين محمد. صلوات فرستد خدا بر او و آل او. بر اين زندگى مى كنم و مى ميرم، اگر خواهد خدا. خداوندا! زنده دار مرا مادام كه زنده دارى مرا، و بميران مرا چون بميرانى مرا، بر اين، و برانگيز مرا چون برانگيزى مرا، بر اين، در حالى كه بجويم به اين خشنودى تو و پيروى كردن راه تو. به سوى تو پناه دادم پشت خود را و به سوى تو باز گذاشتم كار خود را. آل محمد پيشوايانند. نيست مرا پيشوايانى غير از ايشان. به ايشان اقتدا مى كنم و ايشان را دوست مى دارم و به ايشان اقتدا مى نمايم. خداوندا! بگردان ايشان را دوستان من در دنيا و آخرت، و بگردان مرا كه دوستى كنم با دوستان ايشان، ودشمنى كنم با دشمنان ايشان در دنيا و آخرت، و ملحق كن مرا به شايستگان، و پدران من با ايشان باشند».