حدیث دربارهباب در بيان گفتار ، در نزد بامداد و شام

از او، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از ابوبصير، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه فرمود:«پدرم عليه السلام چون صبح مى كرد، مى فرمود: بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ. مِنَ الْجِنَّةِ وَالنّاسِ؛ به نام خدا و بخدا و بسوى خدا و در راه خدا و بر ملّت رسول خدا صلوات بفرست بر او و آل او. خداوندا بسوى تو تسليم كردم خودم را و بسوى تا بازگذاشتم كارم را و بر تو توكل كردم. اى پروردگار جهانيان خداوندا نگاه دار مرا بنگاه داشتن ايمان از پيش روى من و از پشت سر من و از جانب راست من و از جانب چپ من و از زبر من و از طرف زير من و از جانب من، نيست خدايى مگر تو. نيست هيچ ترديدى و نه توانايى مگر بخدا، سؤال مى كنم از تو عفو و عافيت از هر ناخوشى و بلاى در دنيا و آخرت. خداوندا بدرستى كه پناه مى برم به تو از عذاب قبر و پناه مى برم به تو از سطوت هاى تو در شب و روز. خداوندا! اى پروردگار مشعر الحرام و پروردگار شهر حرام و پروردگار حلّ و احرام! برسان به پيغمبرت، محمد و آل محمد، از جانب من سلام را. خداوندا! به درستى كه من پناه ببرم به زره تو كه استوار است، و پناه مى برم به جمع تو، از آنكه بميرانى مرا از روى غرق، يا سوختن، يا گلو گرفتن، يا قصاص، يا حبس، يا زهر داده شدن، يا هلاك شدن در چاه، يا خورده شده درنده، يا مردن ناگهانى، يا به چيزى از انواع مردن هاى بد، وليكن بميران مرا بر فراش خودم، در فرمانبردارى تو و فرمانبردارى رسول تو، صلوات فرستد خدا بر او و آل او، در حالتى كه يابنده حق باشم و خطاكننده نباشم، يا در آن صفى كه وصف كردى ايشان را در كتاب خود، كه گويى ايشان بنيادى هستند مرصوص [واستوار]. پناه مى دهم خودم را و فرزندانم و آن چه روزى كرده مرا پروردگارم، به اين گفتار كه بگو: پناه مى برم به پروردگار از بدى آن چه آفريده، و از بدى هر شبِ درآينده، چون درآيد، و از بدى درندگان در كوه ها، و از بدى حسدبرنده، چون حسد برد، و پناه مى دهم خودم را و فرزندانم و آن چه روزى كرده مرا پروردگارم، به اين گفتار كه بگو: پناه مى برم به پروردگار مردم، پادشاه مردم، خداى مردم، از بدى وسواس كننده باز پس رونده، كه وسواس مى كند در سينه هاى مردم از جن و انس». و مى فرمود كه: «اَلْحَمْدُ لِلّهِ عَدَدَ ما خَلَقَ اَللّهُ. فِى الْاَهْلِ وَالْمالِ وَالْوَلَدِ: «ستايش از براى خدا به شماره آن چه آفريد خدا، و ستايش از براى خدا مانند آن چه آفريد خدا، و ستايش از براى خدا به پُرى آن چه آفريد خدا، و ستايش از براى خدا به عدد و كثرت كلماتش، و ستايش از براى خدا به وزن عرش او، و ستايش از براى خدا به اندازه خشنودى او. نيست خدايى، مگر خدا كه بردبار و صابر است، و نيست خدا، مگر خدا كه بلندمرتبه و بزرگ است. منزّه مى شمارم خداوند كه پروردگار آسمان ها و زمين ها است، و آن چه ميان اين دو است، و پروردگار عرش بزرگ. خداوندا! به درستى كه من پناه مى برم به تو، از دريافتن بدبختى و از شماتت دشمنان، و پناه مى برم به تو، از درويشى و سنگينى، وپناه مى برم به تو، از بدى نگريستن در اهل و مال و فرزند»، و ده مرتبه بر محمد و آل محمد صلوات مى فرستاد».