حدیث دربارهباب در بيان ثمره گريستن
عَنْهُ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام لِأَبِي بَصِيرٍ:«إِنْ خِفْتَ أَمْراً يَكُونُ، أَوْ حَاجَةً تُرِيدُهَا، فَابْدَأْ بِاللّهِ، وَ مَجِّدْهُ، وَ أَثْنِ عَلَيْهِ كَمَا هُوَ أَهْلُهُ، وَ صَلِّ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله وَ سَلْ حَاجَتَكَ، وَ تَبَاكَ وَ لَوْ مِثْلَ رَأْسِ الذُّبَابِ؛ إِنَّ أَبِي عليه السلام كَانَ يَقُولُ: إِنَّ أَقْرَبَ مَا يَكُونُ الْعَبْدُ مِنَ الرَّبِّ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ وَ هُوَ سَاجِدٌ بَاكٍ».
از او، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از على بن ابى حمزه روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به ابوبصير فرمود كه:«اگر از امرى بترسى يا حاجتى را اراده داشته باشى، به خدا آغاز كن و آن جناب را به بزرگى و عظمت ياد كن و بر او ثنا كن، چنان كه او سزاوار آن است. و بر پيغمبر صلى الله عليه و آله صلوات بفرست و حاجت خود را بخواه و خود را به گريه بدار و سعى كن كه گريه كنى، و اگرچه مانند سر مگس باشد. به درستى كه پدرم مى فرمود كه: نزديك ترين حالات بنده نسبت به حضرت پروردگار ـ تعالى ـ، و وقتى كه از همه اوقات به او نزديك تر مى باشد، وقتى است كه او سجده كننده و گريان باشد».