حدیث دربارهباب در بيان ثمره گريستن

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ وَ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَرْوَانَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَا مِنْ عَيْنٍ إِلَا وَ هِيَ بَاكِيَةٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلَا عَيْناً بَكَتْ مِنْ خَوْفِ اللّهِ، وَ مَا اغْرَوْرَقَتْ عَيْنٌ بِمَائِهَا مِنْ خَشْيَةِ اللّهِ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ إِلَا حَرَّمَ اللّهُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ سَائِرَ جَسَدِهِ عَلَى النَّارِ، وَ لَا فَاضَتْ عَلى خَدِّهِ فَرَهِقَ ذلِكَ الْوَجْهَ قَتَرٌ وَ لَا ذِلَّةٌ، وَ مَا مِنْ شَيْءٍ إِلَا وَ لَهُ كَيْلٌ وَ وَزْنٌ إِلَا الدَّمْعَةُ؛ فَإِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ يُطْفِئُ بِالْيَسِيرِ مِنْهَا الْبِحَارَ مِنَ النَّارِ، فَلَوْ أَنَّ عَبْداً بَكى فِي أُمَّةٍ لَرَحِمَ اللّهُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ تِلْكَ الْأُمَّةَ بِبُكَاءِ ذلِكَ الْعَبْدِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از ابن فضّال، از ابوجميله و منصور بن يونس، از محمد بن مروان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هيچ چشمى نيست، مگر اينكه در روز قيامت گريان است، مگر چشمى كه از ترس خدا گريسته باشد. و هيچ چشمى از آب خود پر نشده (كه در دور آن بگردد از ترس خداى ـ تعالى ـ)، مگر آنكه خداى ـ تعالى ـ تمام بدن او را بر آتش دوزخ حرام گردانيده. و هيچ چشمى سرريز نشده (كه آب آن بر رخساره صاحبش روان گردد)، كه بعد از آن، آن روى را غبار سياه و نشانه اندوه و خوارى و رسوايى فرو پوشيده باشد. و هيچ چيز نيست، مگر اينكه آن را كيل و وزنى هست، مگر اشك چشم. پس به درستى كه خداى ـ تعالى ـ به اندكى از آن، درياهايى از آتش را فرو مى نشاند. پس اگر آنكه بنده اى در ميانه گروهى بگريد، هر آينه خداى ـ تعالى ـ به سبب گريه آن بنده، بر همه آن گروه رحمت فرمايد».

احادیث دیگر این موضوع

۸
ابن ابى عمير، از بعضى از اصحاب خويش روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«خداى ـ تعالى ـ به سوى موسى عليه السلام وحى فرمود كه: بندگان من تقرّب نجسته اند به سوى من، به چيزى كه در نزد من دوست تر باشد از سه خصلت. موسى عرض كرد كه: اى پروردگار من! آن خصلت ها چيست؟ فرمود كه: اى موسى! آنها زهد و بى رغبتى است در دنيا، و پارسايى از معاصى و نافرمانى هاى من، و گريستن از ترس من. موسى عرض كرد كه: اى پروردگار من! چه ثواب است از براى كسى كه اين را بكند؟ پس خداى ـ تعالى ـ به سوى او وحى فرمود كه: اى موسى! امّا آنكه در دنيا زاهد و بى رغبت است، در بهشت خواهد بود. و امّا آن كسانى كه از ترس من بسيار گريه كننده اند، در رفيع اعلا باشند كه هيچ كس با ايشان مشاركت نكند. (و رفيع اعلا، مسكن پيغمبران و اولياى خدا است و آن را رفيع اعلا مى گويند). و امّا پارسايان كه از معصيت هاى من دورى مى كنند، پس به درستى كه من مردمان را تفتيش مى كنم و پاپى ايشان مى شوم، و ايشان را تفتيش نمى كنم».