حدیث دربارهباب در بيان رغبت و رهبت و تضرّع و تبتّل و ابتهال و استعاذه و مسئلت
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ فَضَالَةَ، عَنْ عَلَاءٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«مَرَّ بِي رَجُلٌ وَ أَنَا أَدْعُو فِي صَلَاتِي بِيَسَارِي، فَقَالَ: يَا عَبْدَ اللّهِ، بِيَمِينِكَ، فَقُلْتُ: يَا عَبْدَ اللّهِ، إِنَّ لِلّهِ ـ تَبَارَكَ وَ تَعَالى ـ حَقّاً عَلى هذِهِ كَحَقِّهِ عَلى هذِهِ».
وَ قَالَ: «الرَّغْبَةُ تَبْسُطُ يَدَيْكَ وَتُظْهِرُ بَاطِنَهُمَا؛ وَ الرَّهْبَةُ تَبْسُطُ يَدَيْكَ وَ تُظْهِرُ ظَهْرَهُمَا؛ وَ التَّضَرُّعُ تُحَرِّكُ السَّبَّابَةَ الْيُمْنى يَمِيناً وَ شِمَالًا؛ وَ التَّبَتُّلُ تُحَرِّكُ السَّبَّابَةَ الْيُسْرى تَرْفَعُهَا فِي السَّمَاءِ رِسْلاً وَ تَضَعُهَا؛ وَ الِابْتِهَالُ تَبْسُطُ يَدَكَ وَ ذِرَاعَكَ إِلَى السَّمَاءِ، وَ الِابْتِهَالُ حِينَ تَرى أَسْبَابَ الْبُكَاءِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از فضاله، از علا، از محمد بن مسلم كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«مردى به من گذشت و من در نمازى كه مى كردم، به دست چپم دعا مى كردم». گفت كه: اى بنده خدا! به دست راستت دعا كن. گفتم كه: «اى بنده خدا! به درستى كه خداى ـ تعالى ـ را بر اين دست چپ حقّى هست، مانند حق آن جناب بر اين دست راست». و فرمود كه: «رغبت آن است كه دست هاى خويش را بگشايى و باطن آنها را ظاهر كنى. و رهبت آن است كه دست هاى خود را بگشايى و پشت آنها را ظاهر سازى. و تضرّع، جنبيدن انگشت سبّابه دست راست است به جانب راست و چپ. و تبتّل، حركت كردن انگشت سبّابه دست چپ است كه پيوسته به طور تأنّى و مدارايى آن را به سوى آسمان بردارى و فرو گذارى، كه گاهى آن را بلند كنى و گاهى پست كنى. و ابتهال آن است كه دست ها و ذراع خود را به سوى آسمان بگشايى. و ابتهال، در هنگامى است كه اسباب گريه را ببينى».