باب در بيان حال كسى كه برادر مؤمن خويش را خيرخواهى نكند

6 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ أَبِي حَفْصٍ الْأَعْشى، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ: سَمِعْتُهُ يَقُولُ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مَنْ سَعى فِي حَاجَةٍ لِأَخِيهِ فَلَمْ يَنْصَحْهُ، فَقَدْ خَانَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسن بن على بن نعمان، از ابو حفص اعشى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه در حاجتى از حاجت هاى برادر مؤمن خود سعى كند، و او را خيرخواهى نكند كه آنچه لازمه سعى است به عمل نياورد، با خدا و رسولش خيانت كرده است».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسى، عَنْ سَمَاعَةَ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«أَيُّمَا مُؤْمِنٍ مَشى فِي حَاجَةِ أَخِيهِ فَلَمْ يُنَاصِحْهُ، فَقَدْ خَانَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر مؤمنى كه در حاجت برادر خود راه رود و او را خيرخواهى نكند، با خدا و رسولش خيانت كرده است».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ؛ وَ أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَّانَ جَمِيعاً، عَنْ إِدْرِيسَ بْنِ الْحَسَنِ، عَنْ مُصَبِّحِ بْنِ هِلْقَامَ، قَالَ: أَخْبَرَنَا أَبُو بَصِيرٍ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«أَيُّمَا رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِنَا اسْتَعَانَ بِهِ رَجُلٌ مِنْ إِخْوَانِهِ فِي حَاجَةٍ فَلَمْ يُبَالِغْ فِيهَا بِكُلِّ جُهْدٍ، فَقَدْ خَانَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الْمُؤْمِنِينَ». قَالَ أَبُو بَصِيرٍ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: مَا تَعْنِي بِقَوْلِكَ: «وَ الْمُؤْمِنِينَ»؟ قَالَ: «مِنْ لَدُنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام إِلى آخِرِهِمْ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد و ابو على اشعرى، از محمد بن حسّان و هر دو، از ادريس بن حسن، از مصبّح بن هلقام كه گفت: خبر داد ما را ابوبصير و گفت كه: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر مردى از اصحاب ما كه مردى از برادرانش به او يارى جويد در حاجتى، و او در آن حاجت به هر جدّ و سعى اى كه دارد مبالغه نكند، به حقيقت كه با خدا و رسول و مؤمنان خيانت كرده است». ابوبصير مى گويد كه: به حضرت صادق عليه السلام عرض كردم كه: به گفتار خويش كه فرمودى، «مؤمنان» چه قصد دارى؟ و مراد تو از ايشان كيست؟ فرمود كه: «از نزد اميرالمؤمنين عليه السلام تا آخر ايشان».
عَنْهُمَا جَمِيعاً، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«مَنْ مَشى فِي حَاجَةِ أَخِيهِ ثُمَّ لَمْ يُنَاصِحْهُ فِيهَا، كَانَ كَمَنْ خَانَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ صلى الله عليه و آله، وَ كَانَ اللّهُ خَصْمَهُ».
از ايشان، هر دو از محمد بن على، از ابو جميله روايت است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر كه در حاجت برادرش راه رود و او را در آن حاجت خيرخواهى نكند، چون كسى باشد كه با خداى عز و جل و رسولش صلى الله عليه و آله خيانت كرده، و خدا دشمن او باشد».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنْ حُسَيْنِ بْنِ حَازِمٍ، عَنْ حُسَيْنِ بْنِ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنِ اسْتَشَارَ أَخَاهُ فَلَمْ يَمْحَضْهُ مَحْضَ الرَّأْيِ، سَلَبَهُ اللّهُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ رَأْيَهُ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد خالد، از بعضى از اصحاب خويش، از حسين بن حازم، از حسين بن عمر بن يزيد، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هر كه با برادر خويش مشورت كند، و آن برادر محض رأى و صلاح را از برايش پاك و خالص نگرداند (كه آنچه مى داند درست به او نگويد)، خداى عز و جلرأى او را از او بربايد».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ سَمَاعَةَ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«أَيُّمَا مُؤْمِنٍ مَشى مَعَ أَخِيهِ الْمُؤْمِنِ فِي حَاجَةٍ فَلَمْ يُنَاصِحْهُ، فَقَدْ خَانَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ صلى الله عليه و آله».
على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از يونس، از سماعه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر مؤمنى كه با برادر مؤمن خود در حاجتى راه رود و او را خيرخواهى نكند، به حقيقت كه با خداى عز و جل و رسولش صلى الله عليه و آله خيانت كرده است».