باب در بيان تهمت و بدگمانى

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمير يمانى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون مؤمن برادرش را متّهم كند، ايمان در دلش بگدازد، چنان كه نمك در آب مى گدازد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از بعضى از اصحاب خويش، از حسين بن حازم، از حسين بن عمر بن يزيد، از پدرش كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر كه برادر دينى خويش را متّهم سازد، حرمتى در ميان ايشان نيست. و هر كه با برادرِ خويش معامله و رفتار كند، به مثل آنچه با ساير مردمان رفتار مى كند، بيزار است از آنچه بر خود مى بندد» (يعنى ايمان).

از او، از پدرش، از آنكه او را روايت كرد از حسين بن مختار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام در بعضى از سخنان خويش فرمود كه: كار برادر خويش را بر نيكوترين وجهى كه در آن متصور است حمل كن، تا وقتى كه بيايد تو را، آنچه (تو را از آن بگرداند، يا) بر تو غالب شود. ۱ و البتّه گمان بد مبر به سخنى كه از دهان برادر بيرون آمده و از او سر زده باشد، و حال آنكه تو از برايش در خير و خوبى محملى را بيابى».