باب يقين در دعا

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از منصور بن يونس، از هارون بن خارجه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه دعا در هنگام وسعت و رخا، باعث بيرون آوردن حاجت ها است در وقت بلا».

از او، از عثمان بن عيسى، از سماعة روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«هر كه او را شاد مى گرداند كه در حالت سختى و شدّت دعايش مستجاب شود، بايد كه در هنگام سستى [=آرامش] و وسعت، بسيار دعا كند».

از او، از پدرش، از عبداللّه بن يحيى، از مردى، از عبدالحميد عوّاض طايى، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«جدّم مى فرمود كه: در دعا پيشى گيريد؛ زيرا كه بنده چون بسيار دعاكننده باشد، پس بلا بر او فرود آيد و دعا كند، گفته مى شود كه: آوازى است معروف و آشنا. و چون بسيار دعاكننده نباشد و بلا بر او فرود آيد، پس دعا كند، گفته مى شود كه: پيش از امروز در كجا بودى؟».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از آنكه او را حديث كرده، از امام موسى كاظم عليه السلام، از پدرش روايت كرده است كه فرمود:«حضرت على بن الحسين عليهماالسلاممى فرمود كه: دعا بعد از آنكه بلا فرود آيد، به آن انتفاع نمى توان جست».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از سليم فراء، از آنكه او را حديث كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون دعا كنى، گمان كن و چنان بدان كه حاجتت به در خانه و منزل تو است».