باب رو آوردن به دعا
5 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ لَا يَسْتَجِيبُ دُعَاءً بِظَهْرِ قَلْبٍ سَاهٍ، فَإِذَا دَعَوْتَ فَأَقْبِلْ بِقَلْبِكَ، ثُمَّ اسْتَيْقِنْ بِالْاءِجَابَةِ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از سيف بن عميره، از سليمان بن عمرو روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه خداى ـ تعالى ـ مستجاب نمى فرمايد دعايى را كه با دل غافل و فراموش كار باشد. پس چون دعا كنى، به دل خويش رو به خدا آور، پس يقين كن به اجابت دعا».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيِّ، عَنِ ابْنِ الْقَدَّاحِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللّهِ عَلَيْهِ: لَا يَقْبَلُ اللّهُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ دُعَاءَ قَلْبٍ لَاهٍ، وَ كَانَ عَلِيٌّ عليه السلام يَقُولُ: إِذَا دَعَا أَحَدُكُمْ لِلْمَيِّتِ، فَلَا يَدْعُو لَهُ وَ قَلْبُهُ لَاهٍ عَنْهُ، وَ لكِنْ لِيَجْتَهِدْ لَهُ فِي الدُّعَاءِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمود كه: خداى ـ تعالى ـ قبول نمى فرمايد دعايى را كه از دل غافل صادر شود. و على عليه السلام مى فرمود كه: چون يكى از شما از براى مرده دعا كند، بايد كه از برايش دعا نكند و حال آنكه دلش از آن غافل باشد و خبر نداشته باشد، وليكن بايد كه از برايش در دعا نهايت سعى و كوشش به عمل آورد».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ، عَنْ سُلَيْمٍ الْفَرَّاءِ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِذَا دَعَوْتَ فَأَقْبِلْ بِقَلْبِكَ، وَ ظُنَّ حَاجَتَكَ بِالْبَابِ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از بعضى از اصحاب خويش، از سيف بن عميره، از سليم فراء، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون دعا كنى، به دل خويش رو به خدا آور و گمان كن كه حاجتت به در خانه رسيده».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ، عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ لَا يَسْتَجِيبُ دُعَاءً بِظَهْرِ قَلْبٍ قَاسٍ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از سيف بن عميره، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه خداى ـ تعالى ـ مستجاب نمى فرمايد دعايى را كه با دل سخت و صاحب قساوت باشد».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«لَمَّا اسْتَسْقى رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وَ سُقِيَ النَّاسُ حَتّى قَالُوا: إِنَّهُ الْغَرَقُ، وَ قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِيَدِهِ وَ رَدَّهَا: اللّهُمَّ حَوَالَيْنَا، وَ لَا عَلَيْنَا».
قَالَ: «فَتَفَرَّقَ السَّحَابُ، فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللّهِ، اسْتَسْقَيْتَ لَنَا فَلَمْ نُسْقَ، ثُمَّ اسْتَسْقَيْتَ لَنَا فَسُقِينَا؟ قَالَ: إِنِّي دَعَوْتُ وَ لَيْسَ لِي فِي ذلِكَ نِيَّةٌ، ثُمَّ دَعَوْتُ وَ لِيَ فِي ذلِكَ نِيَّةٌ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن حكم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون رسول خدا صلى الله عليه و آله طلب باران نمود، از خدا خواست كه مردم را از ابر رحمت خود آب دهد، و مردم آب داده شدند و چنان بارانى بر ايشان باريد كه گفتند: غرق خواهيم شد. رسول خدا صلى الله عليه و آله به دست خويش اشاره فرمود و آن را برگردانيد و عرض كرد: بار خدايا! بر اطراف و جوانب ما ببار و بر ما مبار» ۱.
حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «پس ابر متفرّق شد. بعد از آن صحابه عرض كردند كه: يا رسول اللّه! از براى ما آب باران طلب كردى و ما آب داده نشديم، بعد از آن از براى ما آب طلبيدى و آب داده شديم؟ پيغمبر فرمود: به درستى كه من در اوّل دعا كردم و مرا در آن قصدى نبود، بعد از آن دعا
۱.و ابن اثير در نهايه گفته است كه: مراد آن حضرت اين است كه: بار خدايا! باران را فرود آور در موضعى كه گياه است، نه در مواضع خانه هاى مردم و عمارت ها. (مترجم)