باب تقدّم و پيشى گرفتن در دعا
2 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ تَقَدَّمَ فِي الدُّعَاءِ اسْتُجِيبَ لَهُ إِذَا نَزَلَ بِهِ الْبَلَاءُ، وَ قِيلَ: صَوْتٌ مَعْرُوفٌ، وَ لَمْ يُحْجَبْ عَنِ السَّمَاءِ؛ وَ مَنْ لَمْ يَتَقَدَّمْ فِي الدُّعَاءِ لَمْ يُسْتَجَبْ لَهُ إِذَا نَزَلَ بِهِ الْبَلَاءُ، وَ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ: إِنَّ ذَا الصَّوْتَ لَا نَعْرِفُهُ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه در دعا پيشى گيرد (يعنى پيش از نزول بلا پيوسته دعا كند)، چون بلا بر او نازل شود، دعايش مستجاب گردد و گفته شود كه: اين آوازى است شناخته شده و آشنا، و آن آواز و دعا از آسمان ممنوع و محجوب نشود؛ بلكه در آن بالا رود. و هر كه در دعا پيشى نگيرد، چون بلا بر او فرود آيد، دعايش مستجاب نگردد و فرشتگان گويند: به درستى كه ما اين آواز را نمى شناسيم».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسى، عَنِ ابْنِ سِنَانٍ، عَنْ عَنْبَسَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ تَخَوَّفَ بَلَاءً يُصِيبُهُ فَتَقَدَّمَ فِيهِ بِالدُّعَاءِ، لَمْ يُرِهِ اللّهُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ ذلِكَ الْبَلَاءَ أَبَداً».
على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابن سنان، از عيينه يا عنبسه ـ بنابر اختلاف نسخ كافى ـ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه ترسد كه بلايى به او برسد، پس در باب آن به دعا پيشى گيرد، خداى ـ تعالى ـ هرگز آن بلا را به او ننمايد».