باب در بيان نفرين كردن بر دشمن

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن عيسى، از على بن حكم، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: مرا همسايه اى است از قريش، از آل محرز، كه نام مرا بلند كرده و مرا مشهور ساخته. در هر زمان كه به او مى گذرم، مى گويد كه: اين رافضى، مال ها را برمى دارد و به نزد جعفر بن محمد مى برد. يونس مى گويد كه: حضرت به من فرمود كه:«خدا را بخوان و بر او نفرين كن، چون در نماز شب باشى، و حال آنكه تو سجده كننده باشى در سجده آخر از دو ركعت اوّل، خداى ـ تعالى ـ را حمد كن و آن جناب را تعظيم نما و بگو: اَللّهُمَّ اِنَّ فُلانَ بْنَ فُلانٍ. يا رَبَّ السّاعَةَ السّاعَةَ؛ خداوندا! به درستى كه فلان پسر فلان، به حقيقت كه مشهور ساخته مرا و آوازه

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى نجران، از حمّاد بن عثمان، از مسمعى روايت كرده است كه گفت: چون داود بن على، معلّى بن خنيس را كشت، حضرت صادق عليه السلام فرمود كه:«هر آينه خدا را مى خوانم و نفرين مى كنم بر كسى كه غلام مرا كشته و مال مرا فرا گرفته». داود بن على به آن حضرت گفت كه: تو مرا به نفرين خود مى ترسانى؟ حمّاد مى گويد كه: مسمعى گفت كه: معتب مرا حديث كرد كه: حضرت صادق عليه السلام در آن شب پيوسته در ركوع و سجود بود و چون سحر شد، شنيدم از او كه مى فرمود، و حال آنكه در سجده بود كه: «اللّهُمَّ اِنّى أَسْئَلُكَ بِقُوَّتِكَ. أَنْ تَأْخُذَهُ السّاعَةَ السّاعَةَ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را به توانايى تو كه توانا است، و به بزرگوارى تو كه سخت است، آن چنان كه همه آفريدگانت از