حدیث دربارهباب در بيان نفرين كردن بر دشمن

وَ رُوِيَ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ عليه السلام، قَالَ:«إِذَا دَعَا أَحَدُكُمْ عَلى أَحَدٍ، قَالَ: اللّهُمَّ اطْرُقْهُ بِلَيْلَةٍ لَا أُخْتَ لَهَا، وَ أَبِحْ حَرِيمَهُ».

و از امام موسى عليه السلام روايت شده كه فرمود:«چون يكى از شما بر يكى نفرين كند، بگويد: اَللّهُمَّ اطْرُقهُ بِبَلِيَّةٍ لا أُخْتَ لَها وَأَبِحْ حَريمَهُ» ۱. و ترجمه دعا اين است كه: «بار خدايا! بكوب او را به سختى و رنجى كه نظير و جفتى از برايش نيست، و حلال گردان عرصه او را كه بلا و دشمن در آن درآيد» (يا حرمتش را از براى نظّارگان ظاهر گردان، و حرمت، آن چيزى است كه هتك و دريدنش روا نباشد. حاصل آنكه پرده حرمت او را بِدَر و او را رسوا كن).

۱.و در بعضى از نسخ كافى به جاى ببليّة، بليلة واقع است.

کلیدواژه‌ها 6 کتاب دعا باب در بیان نفرین کردن بر دشمن

احادیث دیگر این موضوع

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از يحيى بن مبارك، از عبداللّه بن جبله، از اسحاق عمّار كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام شكايت كردم از همسايه اى كه داشتم و از آن چه از او مى ديدم. اسحاق گفت كه: حضرت به من فرمود كه:«بر او نفرين كن». گفت كه: پس چنان كردم و هيچ نديدم. به خدمتش برگشتم و در نزد او شكايت كردم. به من فرمود كه: «بر او نفرين كن». عرض كردم كه: فداى تو گردم! كردم و هيچ نديدم. فرمود: «چگونه بر او نفرين كردى؟» عرض كردم كه: چون او را ملاقات كردم، بر او نفرين كردم. اسحاق گفت كه: حضرت فرمود: «بر او نفرين كن، چون رو آورد و در وقتى كه پشت كند». پس من چنان كردم و درنگ نكردم تا آنكه خدا از او راحت بخشيد.

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن عيسى، از على بن حكم، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: مرا همسايه اى است از قريش، از آل محرز، كه نام مرا بلند كرده و مرا مشهور ساخته. در هر زمان كه به او مى گذرم، مى گويد كه: اين رافضى، مال ها را برمى دارد و به نزد جعفر بن محمد مى برد. يونس مى گويد كه: حضرت به من فرمود كه:«خدا را بخوان و بر او نفرين كن، چون در نماز شب باشى، و حال آنكه تو سجده كننده باشى در سجده آخر از دو ركعت اوّل، خداى ـ تعالى ـ را حمد كن و آن جناب را تعظيم نما و بگو: اَللّهُمَّ اِنَّ فُلانَ بْنَ فُلانٍ. يا رَبَّ السّاعَةَ السّاعَةَ؛ خداوندا! به درستى كه فلان پسر فلان، به حقيقت كه مشهور ساخته مرا و آوازه مرا بلند نموده، و به خشم آورده مرا و عرضه گردانيده مرا از براى ناخوشى ها. خداوندا! بزن او را به تير شتابانى كه مشغول كنى او را به آن از من. خداوندا! و نزديك گردان مرگ او را و شتاب ده اين را. اى پروردگار من! در اين زمان، در اين زمان». راوى مى گويد كه: چون به كوفه آمديم، شب بود كه وارد كوفه شديم. پس از اهل خويش از حال آن همسايه پرسيدم و گفتم كه: فلانى چه كرد؟ گفتند كه: او بيمار است. پس آخر سخنم تمام نشده بود كه فرياد و فغان از خانه او شنيدم و گفتند كه: مرد.

احمد بن محمد كوفى، از على بن حسن تيمى، از على بن اسباط، از يعقوب بن سالم روايت كرده است كه گفت: در خدمت امام جعفر صادق عليه السلام بودم كه علاء بن كامل به آن حضرت عرض كرد كه: فلان كس با من چنين و چنين مى كند و بد رفتارى او را نقل كرد. پس اگر صلاح بدانى كه خداى ـ تعالى ـ را بخوانى و دعا كنى، بد نخواهد بود. حضرت فرمود كه:«اينك ضعفى است كه با تو است، بگو كه: اَللّهُمَّ اِنَّكَ تَكْفى. وَأَنّى شِئْتَ؛ خداوندا! به درستى كه تو كفايت مى كنى از هر چيزى و كفايت نمى كند از تو چيزى. پس كفايت كن از من كار فلانى را، به آن چه خواسته و چنان كه خواسته اى و از جايى كه خواسته اى و هر شكل كه خواسته اى.

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى نجران، از حمّاد بن عثمان، از مسمعى روايت كرده است كه گفت: چون داود بن على، معلّى بن خنيس را كشت، حضرت صادق عليه السلام فرمود كه:«هر آينه خدا را مى خوانم و نفرين مى كنم بر كسى كه غلام مرا كشته و مال مرا فرا گرفته». داود بن على به آن حضرت گفت كه: تو مرا به نفرين خود مى ترسانى؟ حمّاد مى گويد كه: مسمعى گفت كه: معتب مرا حديث كرد كه: حضرت صادق عليه السلام در آن شب پيوسته در ركوع و سجود بود و چون سحر شد، شنيدم از او كه مى فرمود، و حال آنكه در سجده بود كه: «اللّهُمَّ اِنّى أَسْئَلُكَ بِقُوَّتِكَ. أَنْ تَأْخُذَهُ السّاعَةَ السّاعَةَ؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را به توانايى تو كه توانا است، و به بزرگوارى تو كه سخت است، آن چنان كه همه آفريدگانت از برايش خوارند، آنكه رحمت فرستى بر محمد و كسان و خاندانش، و آنكه بگيرى او را در اين زمان»، در اين زمان؛ پس آن حضرت سر خود را برنداشت، تا آنكه فرياد را در خانه داود بن على شنيديم. بعد از آن حضرت صادق سر خود را برداشت و فرمود: «به درستى كه خدا را خواندم و بر او نفرين كردم، به نفرينى كه خدا فرشته اى را بر او برانگيخت و گرزى را از آهن بر سرش زد، كه تيزدانش تيزدان، به معناى نشيمنگاه است كه مترجم آن را در برابر مثانه نهاده است. از آن شكافت و مرد».