باب در بيان اخلاص

على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از منقرى، از سفيان بن عينيه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل «لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً» ۱؛ يعنى: «حق تعالى مرگ و زندگانى را آفريد تا بيازمايد شما را؛ يعنى با شما معامله آزمايندگان كند، تا ظاهر شود كه در اهل تكليف، كدام يك از شما نيكوتريد از روى عمل و كردار». راوى مى گويد: حضرت فرمود:«چنان نيست كه مقصود خدا اين باشد كه عمل كدام يك بيشتر است، وليكن مراد اين است كه كردار كدام يك از شما صواب تر و درست تر است، و جز اين نيست كه صواب گفتن و صواب يافتن، ترس خداست، و نيّت درست با ترس». بعد از آن فرمود: «باقى گذاشتن عمل و بر هم نزدن آن، تا آنكه خالص باشد (و چهره زيبايش به غبار ناملايمى تيره نشود)، از خود

و به همين اسناد، از سفيان بن عينيه، از سدّىّ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«هيچ بنده اى چهل روز ايمان به خدا را خالص نگردانيد، يا فرمود: هيچ بنده اى چهل روز ياد خدا را نيكو نكرد، مگر آنكه خدا او را زاهد و بى رغبت در دنيا گردانيد، و او را به درد دنيا و دواى آن بينا كرد، و حكمت را در دلش ثابت نمود، و زبانش را با آن گويا فرمود». بعد از آن، اين آيه را تلاوت كرد كه: «اِنّ الَّذينَ اتَّخَذُوا الْعِجلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فىِ الْحَيوةِ الدُّنْيا وَكَذلِكَ نَجزِى الْمُفْتَريَنَ» ۱؛ يعنى: «به درستى كه آنان كه فرا گرفتند گوساله را و آن را خداى خويش گردانيدند، زود باشد كه برسد ايشان را خشم سختى از جانب پروردگار ايشان، و خوارى بزرگى در زندگانى دنيا، و