باب در بيان اينكه سكينه ، ايمان است

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «أَنْزَلَ السَّكينَةَ فى قُلُوبِ الْمُؤمِنينَ» ۱ فرمود:«سكينه، ايمان است». ابوحمزه مى گويد: و نيز از آن حضرت سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ» ۲. فرمود: «روح، ايمان است». و ترجمه آيه اين است كه: «و تقويت كرد ايشان را به چيزى كه دل به آن زنده شود، از جانب خود».

از او، از احمد، از صفوان، از ابان، از فضيل روايت است كه گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: «اُولئِكَ كَتَبَ فى قُلُوبِهِمُ الاْيمانَ» ۱؛ يعنى:«آن گروه كه با دشمنان خدا دوستى نكنند، خدا ايمان را در دل هاى ايشان نوشته و ثبت فرموده [است]». راوى مى گويد: عرض كردم: آيا ايشان را در آنچه خدا در دل هاى ايشان نوشته، كارى گرى و صنعتى هست؟ فرمود: «نه».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن محبوب، از علا، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«سكينه، ايمان است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حفص بن بخترى و هشام بن سالم و غير ايشان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «هُوَ الَّذى أَنْزَلَ السَّكينَةَ فى قُلُوبِ الْمُؤمِنينَ» فرمود:«سكينه، ايمان است». و ترجمه آيه اين است كه او است آنكه فرو فرستاد چيزى را كه موجب آرام و آسايش است در دل هاى مومنان.

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از يونس، از جميل روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل «هُوَ الَّذى أَنْزَلَ السَّكينَةَ فى قُلُوبِ الْمُؤمِنينَ» ، فرمود:«سكينه، ايمان است». راوى مى گويد: عرض كردم: «وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ» ؟ فرمود: «روح، ايمان است». و نيز سؤال كردم از قول آن جناب: «وَ أَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقوى» ۱. فرمود: «آن، ايمان است». (و ترجمه آيه اين است كه: و لازم گردانيد ـ يعنى ثابت ساخت ـ خداى تعالى، كلمه اى را كه سبب پرهيزگارى باشد از طغيان و عدوان).