باب در بيان فضل يقين

از او، از معلّى، از حسن بن على وشّاء، از عبداللّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از ابوولاّد حنّاط و عبداللّه بن سنان، از امام جعفر صادق روايت است كه فرمود:«از درستى يقينِ مرد مسلمان آن است كه مردمان را خوشنود نكند به خشم خدا؛ يعنى در رضاجويى ايشان كارى نكند كه خدا را به غضب آورد، و ايشان را ملامت نكند بر آنچه خدا به او نداده؛ چرا كه، حرص حريص روزى را نمى راند كه به او برساند، و ناخوش داشتن آنكه ناخوش دارد، آن را باز نمى گرداند. و اگر يكى از شما از روزى خويش بگريزد، چنان چه از مرگ مى گريزد، هر آينه روزيش او را دريابد و به او رسد، چنان چه مرگ او را دريابد». بعد از آن فرمود: «به درستى كه خدا به نهايت عدل خويش، روز خوش و خوشى را در يقين و

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از صفوان جمّال كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل:«وَأَمَّا الْجِدارُ فَكانَ لِغُلامَيْنَ يَتيمَينَ فِىْ الْمَدينَةِ وَ كانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُما»؛ يعنى: «و امّا ديوار، پس بود از براى دو پسرِ بى پدر كه در شهر انطاكيه مى باشند، و بود در زير آن ديوار، گنجى از براى آنها». حضرت فرمود كه: «بدان و آگاه باش كه آن گنج، طلا و نقره نبود. جز اين نيست كه آن گنج، چهار سخن بود و آنها اين است كه: خدايى نيست مگر من. هر كه يقين به مرگ داشته باشد، دندانش نمى خندد ۱، و هر كه يقين به حساب روز قيامت داشته باشد، دلش شاد نمى گردد، و هر كه يقين به قدر و قضاى خدا داشته باشد، از غير خدا نمى

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از وشّاء، از عبداللّه بن سنان، از ابوحمزه، از سعيد بن قيس همدانى روايت كرده است كه گفت: روزى در هنگام جنگ، نظر كردم به سوى مردى كه دو جامه ـ يعنى پيراهن و زيرجامه ـ پوشيده بود و غير از آن در بَرَش چيزى نبود. اسب خويش را پيش راندم. ناگاه ديدم كه اميرالمؤمنين عليه السلام است. عرض كردم كه: يا اميرالمؤمنين! در مثل اين موضع (چنين جايى كه اين قدر دشمن جمع شده اند و همه قصد تو دارند)، با چنين لباسى مى ايستى؟ فرمود:«آرى، اى سعيد بن قيس! به درستى كه هيچ بنده اى نيست، مگر آنكه او را از جانب خداى عز و جل حافظ و نگهبانى هست، و كسى هست كه او را نگاه مى دارد، و با او دو فرشته اند كه او را محافظت مى كنند، از آنكه از سر كوهى بيفتد يا در چاهى واقع شود، و البته در

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از على بن اسباط روايت كرده است كه گفت: شنيدم از ابوالحسن، حضرت امام رضا عليه السلام، كه مى فرمود:«در آن گنجى كه خداى عز و جلفرموده است كه: «وَكانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُما» ۱ اين فقرات بود: بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ. تعجّب است از براى كسى كه يقين به مرگ دارد، چگونه شاد مى شود؟! و تعجّب است از براى كسى كه يقين به قضا و قدر دارد، چگونه اندوه مى خورد؟! و تعجّب است از براى كسى كه دنيا و اختلاف آن را با اهل خويش مى بيند، و مى بيند كه هر دم ايشان را به روزى مى نشاند، چگونه به آن ميل مى كند؟! و سزاوار است كسى را كه از جانب خدا دانسته و فهميده باشد ۲ كه خدا را در آن چه مقدّر نموده و حكم به امضاى آن فرمود، متّهم نسازد و آن جناب را در روزى دادن خويش كاهل

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبدالرحمان عرزمى، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«قنبر، غلام على، على عليه السلام را دوست مى داشت؛ دوستى سختى. و هرگاه على عليه السلام بيرون مى رفت، شمشير برمى داشت و از پى آن حضرت بيرون مى آمد؛ پس در شبى از شب ها، حضرت، او را ديد. فرمود كه: «اى قنبر! تو را چه مى شود؟ و چه كار دارى كه بيرون آمده اى؟ عرض كرد: آمده ام كه در پشت سرت راه روم ـ يا اميرالمؤمنين ـ كه مبادا به تو آسيبى برسد. فرمود: رحمت بر تو! آيا مرا از اهل آسمان حراست مى كنى يا از اهل زمين؟ عرض كرد: نه. بلكه مى خواهم تو را حراست كنم از اهل زمين. فرمود كه: اهل زمين نمى توانند به من ضررى برسانند، مگر به رخصت خدا، كه از آسمان آمده باشد. برگرد. پس قنبر