باب در بيان صله رحم

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از جميل بن درّاج روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى ـ و جلّ ذكره ـ: «وَاتَّقُوا اللّهَ الذَّى تَسآئَلُونَ بِهِ وَالْاَرْحامَ اِنَّ اللّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقيبا» ۱؛ يعنى:«و بپرهيزيد از خدايى كه شما به واسطه او با خويشان از يكديگر سؤال مى كنيد. ـ چه دأب عرب اين}بود {كه در وقت طلب حاجت از يكديگر، متمسّك مى شدند به نام خدا و ذكر خويشان، و مى گفتند كه: به حق خدا و حق خويشان، چنين و چنان كن ـ به درستى كه خدا بر شما مطّلع و نگهبان بوده و خواهد بود». و بعضى گفته اند كه معنى آيه اين است كه: «بترسيد از نافرمانى خدا، و بپرهيزيد از بريدن خويشان؛ بلكه خدا را اطاعت كنيد و صله رحم را رعايت نماييد». و مؤيّد اين معنى است آن

على بن ابراهيم، از پدرش، از بعضى از اصحاب خويش، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون اميرالمؤمنين عليه السلام از مدينه بيرون آمد و اراده داشت كه به جانب بصره رود، و در ربذه فرود آمد؛ پس مردى از قبيله محارب به خدمت آن حضرت رسيد و عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! در ميان قوم خود متحمل دينى شده ام كه بر ديگرى لازم بود، و قبول كرده ام كه آن را ادا كنم. و در طايفه اى چند از ايشان سؤال كردم كه با من مواسات و برابرى نمايند و مرا يارى كنند؛ پس زبان هاى ايشان به سوى من پيشى گرفت، به منع آن چه از ايشان خواستم. يا اميرالمؤمنين! پس تو ايشان را امر كن به يارى كردن من، و برانگيختن ايشان بر مواسات با من. حضرت فرمود كه: ايشان در كجايند؟ عرض كرد كه: اين جماعت گروهى

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عثمان بن عيسى، از يحيى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: مرد هرگز نبايد كه رو گردان شود از قبيله خود، و اگرچه صاحب مال و فرزندان باشد، و نه از دوستى و گرامى داشتن و دفع كردن ايشان، به دست ها و زبان هاى ايشان؛ زيرا كه ايشان سخت ترين مردمانند از روى رعايت و نگهبانى از پس پشت او، و بر او از همه ايشان مهربان ترند، و امور پراكنده او را از همه ايشان بيشتر جمع مى كنند، اگر مصيبتى به او برسد يا پاره اى از امرهاى ناخوش بر او فرود آيد. و هر كه دستش را از پيوند خويشانش درهم گيرد و به ايشان عطا نكند، جز اين نيست كه يك دست از ايشان درهم گيرد، و از ايشان دست هاى بسيار از او درهم گرفته مى شود. ۱ و هر كه طرف

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از صفوان جمّال روايت كرده است كه گفت: در ميان حضرت امام جعفر صادق عليه السلام و عبداللّه بن حسن گفتگويى واقع شد، تا آنكه كار به جايى رسيد كه آواز و غوغا در ميان ايشان بلند گرديد و مردم جمع شدند. و در شبانگاه حضرت و عبداللّه با اين حال از يكديگر جدا شدند. راوى مى گويد كه: من صبح زود در پى كارى رفتم. ناگاه ديدم كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام بر در خانه عبداللّه بن حسن ايستاده و مى فرمايد كه:«اى كنيز! به ابو محمد ـ يعنى عبداللّه بن حسن ـ بگو كه بيرون آيد». صفوان مى گويد كه: عبداللّه بيرون آمد و عرض كرد كه: يا اباعبداللّه! چه چيز تو را در اين صبح زود به اينجا آورده است؟ حضرت فرمود كه: «من دوش آيه اى را از كتاب خداى عز و جل تلاوت كردم كه