حدیث دربارهباب در بيان رَفق
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيى، عَنْ يَحْيَى الْأَزْرَقِ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ بَشِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ اللّهَ ـ تَبَارَكَ وَتَعَالى ـ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِّفْقَ، فَمِنْ رِفْقِهِ بِعِبَادِهِ تَسْلِيلُهُ أَضْغَانَهُمْ وَمُضَادَّتَهُمْ لِهَوَاهُمْ وَقُلُوبِهِمْ، وَمِنْ رِفْقِهِ بِهِمْ أَنَّهُ يَدَعُهُمْ عَلَى الْأَمْرِ يُرِيدُ إِزَالَتَهُمْ عَنْهُ رِفْقاً بِهِمْ لِكَيْلَا يُلْقِيَ عَلَيْهِمْ عُرَى الْاءِيمَانِ وَمُثَاقَلَتَهُ جُمْلَةً وَاحِدَةً، فَيَضْعُفُوا، فَإِذَا أَرَادَ ذلِكَ، نَسَخَ الْأَمْرَ بِالْاخَرِ، فَصَارَ مَنْسُوخاً».
على بن ابراهيم، از پدرش، از صفوان بن يحيى، از يحيى ارزق، از حمّاد بن بشير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه خداى ـ تبارك و تعالى ـ صاحب رفق است، و رفق را دوست مى دارد. پس از جمله رفق آن جناب با بندگان خويش، بيرون كشيدن او است ـ به رفق و مدارايى ـ كينه ها و ضدّيّت ايشان را با هوا و هوس و دل هاى ايشان، چنان كه تيغ را از نيام بيرون مى كشند. و از جمله رفق او با ايشان، آن است كه ايشان را وا مى گذارد بر امرى كه اراده دارد كه ايشان را از آن دور گرداند، از روى نرمى كردن با ايشان، تا آنكه دسته هاى ايمان و سنگينى آن را يكبار بر ايشان نيندارد ۱ تا ضعيف و ناتوان شوند؛ پس هر گاه اين را اراده فرمايد، آن امر را به امرى ديگر نسخ و برطرف سازد؛ پس اين امر منسوخ شود و تكليف در باب آن باقى نماند».
۱.
مقصود آن است كه همه واجبات را يكباره نازل و واجب نمى كند.