حدیث دربارهباب در بيان رَفق

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ ذَكَرَهُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ بْنِ مَنْصُورٍ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«إِنَّ قَوْماً مِنَ النَّاسِ قَلَّتْ مُدَارَاتُهُمْ لِلنَّاسِ، فَأُنِفُوا مِنْ قُرَيْشٍ، وَايْمُ اللّهِ مَا كَانَ بِأَحْسَابِهِمْ بَأْسٌ، وَإِنَّ قَوْماً مِنْ غَيْرِ قُرَيْشٍ حَسُنَتْ مُدَارَاتُهُمْ، فَأُلْحِقُوا بِالْبَيْتِ الرَّفِيعِ». قَالَ: ثُمَّ قَالَ: «مَنْ كَفَّ يَدَهُ عَنِ النَّاسِ، فَإِنَّمَا يَكُفُّ عَنْهُمْ يَداً وَاحِدَةً، وَيَكُفُّونَ عَنْهُ أَيْدِيَ كَثِيرَةً».
على بن ابراهيم، از بعضى از اصحاب خويش كه او را ذكر كرده، از محمد بن سنان، از حذيفة بن منصور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه گروهى از مردمان مدارايى ايشان با مردم كم بود، و به اين سبب از قريش انداخته شدند. و به خدا سوگند كه حسب هاى ايشان هيچ ناخوشى نداشت و چنان نبود كه حرام زاده باشند. و به درستى كه گروهى از غير قريش مدارايى ايشان نيكو بود، و به اين سبب به خانه بلندپايه ملحق شدند و از اهل بيت محسوب گرديدند». راوى مى گويد: بعد از آن حضرت فرمود كه: «هر كه دست خود را از مردم باز دارد و به ايشان اذيّت نرساند، جز اين نيست كه يك دست از ايشان باز مى دارد، و ايشان دست هاى بسيار را از او باز دارند».

احادیث دیگر این موضوع

۸