حدیث دربارهباب

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ جَمِيلِ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ غَالِبٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«يَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَكُونَ فِيهِ ثَمَانِي خِصَالٍ: وَقُوراً عِنْدَ الْهَزَاهِزِ، صَبُوراً عِنْدَ الْبَلَاءِ، شَكُوراً عِنْدَ الرَّخَاءِ، قَانِعاً بِمَا رَزَقَهُ اللّهُ، لَا يَظْلِمُ الْأَعْدَاءَ، وَلَا يَتَحَامَلُ لِلْأَصْدِقَاءِ، بَدَنُهُ مِنْهُ فِي تَعَبٍ، وَالنَّاسُ مِنْهُ فِي رَاحَةٍ. إِنَّ الْعِلْمَ خَلِيلُ الْمُؤْمِنِ، وَالْحِلْمَ وَزِيرُهُ، وَالْعَقْلَ أَمِيرُ جُنُودِهِ، وَالرِّفْقَ أَخُوهُ، وَالْبِرَّ وَالِدُهُ».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد عيسى، از حسن بن محبوب، از جميل بن صالح، از عبدالملك بن غالب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «سزاوار است مؤمن را كه هشت خصلت در او باشد: يكى آنكه در نزد امورى كه موجب اضطراب و بى آرامى است، آرميده باشد. دويم آنكه در نزد بلاء بسيار صابر باشد. سيم آنكه در نزد وسعت و خوشحالى به غايتِ شكر باشد. چهارم آنكه قناعت كند به آنچه خدا او را روزى كرده. پنجم آنكه بر دشمنان ستم نكند. ششم آنكه بار خويش را بر دوش دوستان خويش و آشنايان بار نكند. هفتم آنكه بدنش از او در رَنج و تعب باشد. هشتم آنكه مردم از او در راحت و خوشى و آسايش باشند. به درستى كه علم، دوست مؤمن است و حلم، وزير او و عقل، پادشاه لشكرهاى او و نرمى و مدارايى، برادر او و نيكى، پدر او است».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب

احادیث دیگر این موضوع

چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد، از عبدالعظيم بن عبداللّه حسنى، از امام محمدتقىّ عليه السلام، از پدرش، از جدّش (صلوات اللّه عليهم) روايت كرده اند كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خدا اسلام را آفريد و از براى آن عرصه اى و عرصه، ميانِ سراست، و مكانى كه در آن بنا مى گذارند و عمارت مى سازند. (مترجم) قرار داد، و از براى آن نورى قرار داد، و او را حصارى مقرّر فرمود، و ياورى از براى آن قرارداد نمود. امّا عرصه آن قرآن است، و امّا نور آن، حكمت و راست گفتارى و درست كردارى است، و امّا حصار آن، معروف و نيكى است، و امّا ياوران آن، من و اهل بيت من ايم با شيعيان ما؛ پس اهل بيت من و شيعيان ايشان و ياوران ايشان را دوست داريد؛ چرا كه، چون در آن شبى كه مرا به آسمان بردند و جبرئيل عليه السلام نسب مرا از براى اهل آسمان ذكر و بيان نمود، خدا دوستى من و دوستى اهل بيت من و شيعيان ايشان را در دل هاى فرشتگان به وديعت سپرد؛ پس آن دوستى در نزد ايشان به وديعت و امانت است تا روز قيامت. بعد از آن، مرا به زمين فرود آورد و نسب مرا از براى اهل زمين بيان فرمود؛ پس خدا دوستى من و دوستى اهل بيت من و شيعيان ايشان را در دل هاى مؤمنان امّت من به امانت سپرد؛ پس مؤمنان امّت من امانت مرا نگاهدارى مى كنند تا روز قيامت. و بدانيد و آگاه باشيد كه اگر مردى از امّت من در مدّت عمر خويش كه جميع عمر دنيا باشد، خداى عز و جل را عبادت كند، بعد از آن خداى عز و جل را ملاقات كند، و دشمن اهل بيت و شيعيان من باشد، خدا سينه او را نگشايد، مگر از نفاق، و نفاق او را زياد گرداند».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق، از پدرش عليهماالسلامروايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: ايمان را چهار ركن است: يكى توكّل كردن بر خدا؛ دويم تفويض كردن هر كارى به خدا؛ سيم خوشنود بودن به قضاى خدا؛ چهارم تسليم كردن از براى امر خداى عز و جل و منقاد بودن كه از آن سر باز نزند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از آنكه او را ذكر كرده، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى ليلى، از پدرش، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«شما شايستگان نمى باشيد تا بشناسيد.» تا آخر آنچه در باب «معرفت امام و ردّ به سوى او» مذكور شد.

عَنْهُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سُلَيْمَانَ الْجَعْفَرِيِّ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا، عَنْ أَبِيهِ عليهماالسلام، قَالَ:«رَفَعَ إِلى رَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله قَوْمٌ فِي بَعْضِ غَزَوَاتِهِ، فَقَالَ: مَنِ الْقَوْمُ؟ فَقَالُوا: مُؤْمِنُونَ يَا رَسُولَ اللّهِ، قَالَ: وَمَا بَلَغَ مِنْ إِيمَانِكُمْ؟ قَالُوا: الصَّبْرُ عِنْدَ الْبَلَاءِ، وَالشُّكْرُ عِنْدَ الرَّخَاءِ، وَالرِّضَا بِالْقَضَاءِ. فَقَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: حُلَمَاءُ، عُلَمَاءُ، كَادُوا مِنَ الْفِقْهِ أَنْ يَكُونُوا أَنْبِيَاءَ، إِنْ كُنْتُمْ كَمَا تَصِفُونَ فَلَا تَبْنُوا مَا لَا تَسْكُنُونَ، وَلَا تَجْمَعُوا مَا لَا تَأْكُلُونَ، وَاتَّقُوا اللّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ».