باب در بيان كتمان و پوشيدن راز

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبداللّه بن بكير، از مردى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: ما جماعتى بوديم كه بر آن حضرت داخل شديم و عرض كرديم كه: يابن رسول اللّه! ما اراده عراق داريم، پس ما را وصيّت كن. حضرت باقر عليه السلام فرمود كه:«بايد قوىّ شما ضعيف شما را تقويت دهد، و مال دار شما فقير شما را يارى و اعانت كند. و سرّ ما را فاش مكنيد و امر ما را آشكار منماييد. و چون از جانب ما حديثى برسد و بر آن يك گواه يا دو گواه از كتاب خدا بيابيد، آن را بگيريد و به آن عمل كنيد، و اگر نه، در نزد آن بايستيد. بعد از آن، آن را به سوى ما برگردانيد تا از براى شما ظاهر شود. و بدانيد كه آنكه اين امر را انتظار مى كشد، از برايش مثل اجر كسى است كه روزه دار باشد و به عبادت

از او، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از عبدالاعلى روايت است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه برداشتن امر ما تصديق كردن و قبول نمودن آن به تنهايى نيست؛ بلكه از جمله برداشتن امر ما، پوشيدن و نگاه داشتن آن است از كسى كه اهل آن نباشد. و چون چنين كسى را ديدى، سلام مرا به ايشان برسان و به ايشان بگو كه: خدا رحمت كند بنده اى را كه دوستى مردم را به سوى خويش بكشاند. و ايشان را حديث كنيد به چيزى كه مى شناسند، و آن چه را كه انكار دارند، از ايشان بپوشيد». بعد از آن فرمود: «به خدا سوگند كه آنكه جنگ را از براى ما برپا مى كند، مؤنت [=رنج] و شدّتش بر ما سخت تر نيست از كسى كه بر ما سخن مى گويد به چيزى كه ما ناخوش داريم، پس هر گاه آشكار كردن را از بنده اى بشناسيد، به

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از عبداللّه بن يحيى، از حريز، از معلّى بن خنيس كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«اى معلّى! امر ما را كتمان كن و آن را آشكار مكن؛ زيرا كه هر كه امر ما را كتمان كند و آن را آشكار نكند، خدا او را در دنيا به آن عزيز گرداند، و در آخرت آن را نورى گرداند در ميان دو چشمش كه او را بكشاند به سوى بهشت. اى معلّى! هر كه امر ما را آشكار كند و آن را پوشيده ندارد، خدا در دنيا او را به آن خوار و بى مقدار گرداند، و در آخرت نور را از ميان دو چشمش بر كند و آن را ظلمتى گرداند كه او را بكشاند به سوى آتش دوزخ. اى معلّى! به درستى كه تقيّه از دين من و دين پدران من است. و هر كه تقيّه ندارد دين ندارد. اى معلّى! به درستى كه خداى عز و جل

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از احمد بن محمد بن ابى نصر روايت كرده است كه گفت: ابوالحسن، حضرت امام رضا عليه السلام، را از مسئله اى سؤال كردم و حضرت از جواب آن ابا و امتناع فرمود. بعد از آن فرمود كه:«اگر هر چه خواسته باشيد به شما عطا كنيم، از براى شما بد باشد و گردن صاحب اين امر را بيشتر خواهد گرفت. حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: خدا ولايت خود را پنهان به جبرئيل رسانيد و جبرئيل عليه السلام آن را پنهان به محمد صلى الله عليه و آله رسانيد و محمد صلى الله عليه و آله آن را پنهان به على عليه السلام رسانيد و على عليه السلام آن را پنهان به كسى كه خدا خواست رسانيد. بعد از آن شما آن را فاش و آشكار مى كنيد. كيست آن كه يك حرف را كه شنيده نگاه داشته باشد؟ حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: در حكمت آل

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابوالحسن اصبهانى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين ـ صلوات اللّه عليه ـ فرمود كه: خوشا حال هر بنده بى نام و نشانى كه به او هيچ اعتنا نشود. و فرومايه و بى قدر باشد كه مردم را بشناسد و مردم او را نشناسند، و خدا او را به خشنودى از او شناسد. اين گروه، چراغ هاى راه هدايت اند كه هر فتنه تارى از ايشان منكشف مى گردد و درِ هر رحمتى از براى ايشان گشوده مى شود، و اسرار را در ميان مردم پراكنده و فاش نمى كنند و آنها را آشكار نمى سازند، و جفاكار و رياكننده نيستند». و فرمود كه: «سخن خوب بگوييد تا به آن معروف و مشهور شويد. و نيكى كنيد تا از اهل آن باشيد. و شتابندگان در كار و فاش كنندگان اسرار مباشيد؛ زيرا كه نيكان و برگزيدگان