حدیث دربارهباب در بيان كتمان و پوشيدن راز

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ جَمِيلِ بْنِ صَالِحٍ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«احْذَرُوا عَوَاقِبَ الْعَثَرَاتِ».

على بن ابراهيم، از ابن ابى عمير، از جميل بن صالح روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«از عاقبت لغزش ها حذر كنيد».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان کتمان و پوشیدن راز

احادیث دیگر این موضوع

ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از محمد بن اسماعيل، از على بن نعمان، از ابن مسكان، از عبداللّه بن ابى يعفور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«تقيّه سپر مؤمن است. و تقيّه حرزگاه و جاى استوار مؤمن است. و كسى كه تقيّه ندارد، ايمان ندارد. و به درستى كه بنده اى حديثى از احاديث ما به سوى او واقع مى شود و آن را مى شنود، پس به آن حديث ديندارى مى كند و خداى عز و جل را مى پرستد در ميان خود و خدا، و همان باعث عزّتش در دنيا و نور در آخرت مى گردد. و به درستى كه بنده اى هست كه حديثى از احاديث ما به سوى او واقع مى شود، پس آن را آشكار مى كند، و همان باعث خوارى او مى شود در دنيا و خداى عز و جل آن نور را از او بر مى كَند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از مالك بن عطيّه، از ابوحمزه، از حضرت على بن الحسين عليهماالسلامروايت كرده است كه فرمود:«به خدا سوگند كه دوست مى دارم كه دو خصلت را كه در ميان شيعيان ما است فدا دهم به بعضى از گوشت بازوهاى خويش: يكى سبكى، و ديگرى كمىِ كتمان».

از او، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از ابواسامه زيد شحّام روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«مردم به دو خصلت مأمور شدند و آنها را ضائع كردند، و چنان شدند كه چيزى از آنها را ندارند: يكى صبر است، و ديگرى كتمان».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از يونس بن عمّار، از سليمان بن خالد روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«اى سليمان! به درستى كه شما بر دينى هستيد كه هر كه آن را كتمان كند، خدا او را عزيز گرداند. و هر كه آن را آشكار كند، خدا او را خوار و بى مقدار سازد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبداللّه بن بكير، از مردى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: ما جماعتى بوديم كه بر آن حضرت داخل شديم و عرض كرديم كه: يابن رسول اللّه! ما اراده عراق داريم، پس ما را وصيّت كن. حضرت باقر عليه السلام فرمود كه:«بايد قوىّ شما ضعيف شما را تقويت دهد، و مال دار شما فقير شما را يارى و اعانت كند. و سرّ ما را فاش مكنيد و امر ما را آشكار منماييد. و چون از جانب ما حديثى برسد و بر آن يك گواه يا دو گواه از كتاب خدا بيابيد، آن را بگيريد و به آن عمل كنيد، و اگر نه، در نزد آن بايستيد. بعد از آن، آن را به سوى ما برگردانيد تا از براى شما ظاهر شود. و بدانيد كه آنكه اين امر را انتظار مى كشد، از برايش مثل اجر كسى است كه روزه دار باشد و به عبادت قيام نمايد. و هر كه قائم ما را دريابد و با آن حضرت به جنگ بيرون رود و دشمن ما را بكشد، از برايش مثل ثواب بيست شهيد باشد. و هر كه با قائم ما كشته شود، او را مثل ثواب بيست و پنج شهيد خواهد بود».

از او، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از عبدالاعلى روايت است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه برداشتن امر ما تصديق كردن و قبول نمودن آن به تنهايى نيست؛ بلكه از جمله برداشتن امر ما، پوشيدن و نگاه داشتن آن است از كسى كه اهل آن نباشد. و چون چنين كسى را ديدى، سلام مرا به ايشان برسان و به ايشان بگو كه: خدا رحمت كند بنده اى را كه دوستى مردم را به سوى خويش بكشاند. و ايشان را حديث كنيد به چيزى كه مى شناسند، و آن چه را كه انكار دارند، از ايشان بپوشيد». بعد از آن فرمود: «به خدا سوگند كه آنكه جنگ را از براى ما برپا مى كند، مؤنت [=رنج] و شدّتش بر ما سخت تر نيست از كسى كه بر ما سخن مى گويد به چيزى كه ما ناخوش داريم، پس هر گاه آشكار كردن را از بنده اى بشناسيد، به سوى او دويد و او را از آن برگردانيد؛ پس اگر از شما قبول كند، نعم الاتّفاق، و اگر نه، اين را بر او بار كنيد و به گردنش بگذاريد، به واسطه كسى كه بر او گران است و در نزد او عظمتى دارد و از او مى شنود و سخنش را قبول مى كند؛ پس به درستى كه مردى از شما حاجتى مى طلبد و خواهان آن مى شود و در آن دقّت مى كند، تا آنكه از برايش دوا مى شود؛ پس در حاجت من دقّت كنيد، چنان كه در حاجت هاى خويش دقّت مى كنيد؛ پس اگر آن كس از شما بپذيرد، نعم المطلوب، و اگر نه، سخن او را در زير پاى هاى خويش در زير خاك كنيد و پيوسته مگوييد كه مى گويد، و سخن او را نقل مكنيد؛ چه آن باعث شهرتش مى شود؛ پس به درستى كه نقل و شهرت آن بر من و شما بار مى شود و باعث اين مى شود كه بر ما حمله كنند. و بدانيد به خدا سوگند كه اگر شما مى گفتيد آن چه من مى گويم، هر آينه اقرار و اعتراف مى نمودم كه شما اصحاب منيد. اينك ابوحنيفه است كه او را اصحابى چندند. و اينك حسن بصرى است كه او را اصحابى چندند. و من مردى از قريشم كه از رسول خدا صلى الله عليه و آله متولّد شده ام و از آن حضرت به وجود آمده ام و كتاب خدا را دانسته ام. و در آن بيان هر چيزى هست از ابتداى آفرينش و امر آسمان و امر زمين و امر پيشينيان و امر پسينيان و امر آن چه بوده و آن چه خواهد بود، كه گويا به سوى آنها مى نگرم و همه در برابر چشم من است». حاصل مراد آنكه حضرت مى فرمايد كه: اگر شما تقيّه كنيد و آن چه نبايد بگوييد، نگوييد و آن چه نشايد بكنيد، نكنيد، نبايد كه من، شما را از خود سلب كنم و اقرار نكنم كه شما اصحاب منيد؛ زيرا كه ابوحنيفه و حسن بصرى اصحاب دارند و نجابت و زادگى [= نژاد و نسب]و علمى كه من دارم ايشان ندارند، وليكن چون به خلاف تقيّه رفتار مى كنيد، ناچار بايد كه شما را اصحاب خود نشمارم و انكار كنم. (مترجم)

از او، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از ربيع بن محمد مسلى، از عبداللّه بن سليمان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه گفت: حضرت به من فرمود كه:«پيوسته راز ما پوشيده بود، تا آنكه در دست فرزندان كيسان افتاد، پس در كوچه و راه و دهات و شهر به آن حديث كردند».

از او، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از جميل بن صالح، از ابوعبيده حذّاء روايت است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«به خدا سوگند كه دوست ترين اصحاب من در نزد من، پارساترين ايشان و دانشمندترين ايشان است، و آن است كه حديث ما را از همه ايشان بيشتر كتمان كند. و بدحال ترين ايشان در نزد من و كسى كه او را از همه ايشان زشت تر مى دارم، كسى است كه چون حديث را بشنود كه به ما نسبت داده مى شود و از ما روايت مى شود، آن را قبول نكند و از آن درهم گرفته شود و آن را انكار نمايد، و كسى را كه به آن اعتقاد كرده تكفير كند و به كفر نسبت دهد، با آنكه او نمى داند، شايد كه آن حديث از نزد ما باشد و به سوى ما سند باشد، و به اين سبب از دوستى ما بيرون نباشد».