باب
2 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنِ الْأَحْوَلِ، عَنْ سَلَامِ بْنِ الْمُسْتَنِيرِ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أَلَا إِنَّ لِكُلِّ عِبَادَةٍ شِرَّةً، ثُمَّ تَصِيرُ إِلى فَتْرَةٍ، فَمَنْ صَارَتْ شِرَّةُ عِبَادَتِهِ إِلى سُنَّتِي فَقَدِ اهْتَدى؛ وَمَنْ خَالَفَ سُنَّتِي فَقَدْ ضَلَّ، وَكَانَ عَمَلُهُ فِي تَبَابٍ، أَمَا إِنِّي أُصَلِّي، وَأَنَامُ، وَأَصُومُ، وَأُفْطِرُ، وَأَضْحَكُ، وَأَبْكِي؛ فَمَنْ رَغِبَ عَنْ مِنْهَاجِي وَسُنَّتِي فَلَيْسَ مِنِّي، وَقَالَ: كَفى بِالْمَوْتِ مَوْعِظَةً، وَكَفى بِالْيَقِينِ غِنًى، وَكَفى بِالْعِبَادَةِ شُغُلاً».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از احول، از سلام بن مستنير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بدانيد و آگاه باشيد! كه از براى هر عبادتى حرص و تيزى و نشاطى است، بعد از آن به كندى و شكستگى و سستى باز مى گردد؛ پس هر كه تيزى و حرص عبادتش به سوى سنّت من باشد، راه راست يافته، و هر كه با سنّت من مخالفت كند، گمراه شده است و عملش در زيانكارى و تباهى باشد. ۱
بدانيد كه من نماز مى كنم و مى خوابم و روزه مى گيرم و افطار مى نمايم و مى خندم و گريه مى كنم؛ پس هر كه از راه ها و سنّتى كه من قرار داده ام رو گردان باشد، از من نيست. و فرمود كه: مرگ از براى پند بس است، و يقين از براى بى نيازى كافى است، و عبادت كفايت مى كند كه شغل و
۱.و نظير اين كلام در باب فرا گرفتن سنّت پيغمبر و گواهان كتاب خدا، به سندى ديگر با اختلاف در متنِ حديث مذكور شد. (مترجم)
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنِ الْحَجَّالِ، عَنْ ثَعْلَبَةَ، قَالَ:
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«لِكُلِّ أَحَدٍ شِرَّةٌ، وَلِكُلِّ شِرَّةٍ فَتْرَةٌ، فَطُوبى لِمَنْ كَانَتْ فَتْرَتُهُ إِلى خَيْرٍ».
چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد، از حجّال، از ثعلبه روايت كرده اند كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«از براى هر كسى تيزى و نشاطى هست، و از براى هر تيزى، كندى و سستى است؛ پس خوشا حال كسى كه سستى او به سوى خير و خوبى باشد».