باب در بيان اين كه ائمه عليهم السلام ، خليفه هاى خداى عزّوجلّ اند در زمين و

حسين بن محمد اشعرى، از مُعلّى بن محمد، از احمد بن محمد، از ابى مسعود، از جعفرى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام موسى كاظم عليه السلام كه مى فرمود:«ائمه هدى، جانشينان خدايند در زمين».

از او، از مُعلّى، از محمد بن جمهور، از سليمان بن سَماعه، از عبداللّه بن قاسم، از ابوبصير روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«اوصياى پيغمبر، درهاى خداى عزوّجلّ اند كه از آنها آمده مى شود (كه بايد مردم از آن در به سوى خدا روند و از آن راه به معرفتش رسند و احكام آن را بدانند و راه بهشت پيمايند). و اگر ايشان نمى بودند، خداى عزّوجلّ شناخته نمى شد، و به ايشان خداى تبارك و تعالى حجّت را بر خلق خود تمام كرده است».

حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از وشّا، از عبداللّه بن سِنان روايت كرده است كه گفت: سؤال كردم از امام جعفر صادق عليه السلام از معنى قول خداى جلّ جلاله: «وَعَدَ اللّهُ الَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فى اْلأَرْضِ كَما اسْتَخْلَفَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ» ۱، كه حضرت فرمود كه:«ايشان ائمّه اند». و ترجمه آيه اين است كه: «وعده داد خدا آنان را كه ايمان آورده اند از شما و كردند كارهاى شايسته را، كه هر آينه خليفه گرداند البته ايشان را در زمين، چنانكه خليفه گردانيد آنان را كه پيش از ايشان بوده اند» (يا چنانچه خليفه گردانيده شدند).