حدیث دربارهباب در بيان اين كه ائمه عليهم السلام ، خليفه هاى خداى عزّوجلّ اند در زمين و
عَنْهُ، عَنْ مُعَلىًّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ سَمَاعَةَ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: «الْأَوْصِيَاءُ هُمْ أَبْوَابُ اللّهِ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ الَّتِي يُؤْتى مِنْهَا، وَلَوْلَاهُمْ مَا عُرِفَ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ بِهِمُ احْتَجَّ اللّهُ ـ تَبَارَكَ وَ تَعَالى ـ عَلى خَلْقِهِ».
از او، از مُعلّى، از محمد بن جمهور، از سليمان بن سَماعه، از عبداللّه بن قاسم، از ابوبصير روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«اوصياى پيغمبر، درهاى خداى عزوّجلّ اند كه از آنها آمده مى شود (كه بايد مردم از آن در به سوى خدا روند و از آن راه به معرفتش رسند و احكام آن را بدانند و راه بهشت پيمايند). و اگر ايشان نمى بودند، خداى عزّوجلّ شناخته نمى شد، و به ايشان خداى تبارك و تعالى حجّت را بر خلق خود تمام كرده است».