گريه پدرش امام على عليه السلام

كمال الدينـ به نقل از ابن عبّاس ـ: هنگام عزيمت امير مؤمنان عليه السلام به صفّين، با ايشان بودم. وقتى به نينوا ـ كه در كنار فرات است ـ رسيد، با صداى بلند فرمود: «اى ابن عبّاس! اين جا را مى شناسى؟». گفتم: اى امير مؤمنان! اين جا را نمى شناسم. فرمود: «اگر همانند من آن را مى شناختى، از آن عبور نمى كردى، مگر اين كه همانند گريستن من مى گريستى». امام عليه السلام مدّتى طولانى گريست، تا اين كه محاسنش تر شد و اشك هايش بر سينه اش ريخت. ما هم با ايشان گريستيم و ايشان مى فرمود: «آه، آه! مرا با خاندان ابو سفيان، چه كار؟! مرا با خاندان حرب، حزب شيطان و دوستان كفر، چه كار؟! اى ابا عبد اللّه! شكيبا باش. به پدرت نيز از آنها همانند چيزى رسيده كه پس از او به تو خواهد رسيد.». آن گاه با صداى بلند، آواز سر

كتاب سُلَيم بن قيسـ به نقل از ابن عبّاس ـ: در ذو قار، ۴ خدمت امام على عليه السلام رسيديم. صحيفه اى را به من نشان داد و به من فرمود: «اى ابن عبّاس! اين، صحيفه اى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله آن را براى من خواند و من با خطّ خودم نوشتم». گفتم: اى امير مؤمنان! آن را برايم بخوان. ايشان، آن را خواند و ديدم در آن، حوادث از زمان درگذشت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله تا كشته شدن حسين عليه السلام و چگونگى كشته شدنش و [نامِ] قاتلش و كمك كنندگانش و شهيدان همراهش هست. پس گريه شديدى كرد و مرا هم گرياند. از جمله چيزهايى كه برايم خواند، اين بود كه با او چگونه رفتار مى شود، فاطمه عليهاالسلامچگونه شهيد مى شود، پسرش حسين عليه السلام، چگونه شهيد مى شود و امّت، چه نيرنگى به او مى زنند. وقتى ايشان