حدیث دربارهمرثيه سرايى رَباب

الكامل في التاريخ:كانَ مَعَ الحُسَينِ عليه السلام امرَأَتُهُ الرَّبابُ بِنتُ امرِئِ القَيسِ، وهِيَ اُمُّ ابنَتِهِ سُكَينَةَ، وحُمِلَت إلَى الشّامِ فيمَن حُمِلَ مِن أهلِهِ، ثُمَّ عادَت إلَى المَدينَةِ، فَخَطَبَهَا الأَشرافُ مِن قُرَيشٍ. فَقالَت: ما كُنتُ لِأَتَّخِذَ حَموا بَعدَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وبَقِيَت بَعدَهُ سَنَةً لَم يُظِلَّها سَقفُ بَيتٍ، حَتّى بُلِيَت وماتَت كَمَدا. وقيلَ: إنَّها أقامَت عَلى قَبرِهِ سَنَةً، وعادَت إلَى المَدينَةِ، فَماتَت أسَفا عَلَيهِ. ۱
الكامل فى التاريخ:همراه امام حسين عليه السلام، همسرش رَباب، دختر امرؤ القيس و مادر دخترش سَكينه بود كه او را با كاروان اسيران به شام بردند. او به مدينه باز گشت و بزرگان قريش، از وى خواستگارى كردند. گفت: «من جز پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، پدرشوهرى بر نمى گزينم» و به مدّت يك سال ماند و زير سقف خانه اى نرفت، تا اين كه بيمار شد و افسرده حال، از دنيا رفت. گفته اند: به مدّت يك سال در كنار قبر حسين عليه السلام ماند و جسپسج به مدينه باز گشت و با حالى اندوهگين، در گذشت.
۱.الكامل في التاريخ: ج 2 ص 579، جواهر المطالب: ج 2 ص 295 وليس فيه ذيله من «وعادت».

احادیث دیگر این موضوع

۳
الكافىـ به نقل از مَصقله طَحّان ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: «وقتى حسين عليه السلام كشته شد، همسر كَلبى اش رَباب، دختر امرؤالقيْس بن عدى. برايش ماتم گرفت و گريست. [ديگر] زنان و خادمان نيز گريستند تااشك هايشان خشكيد. او (همسر امام حسين عليه السلام) در ميان آنان، كنيزى را ديد كه مى گريست و اشكش [هنوز] جارى بود. وى را خواست و به او گفت: تو چه كرده اى كه از ميان ما، فقط اشك تو جارى است [و خشك نشده است]؟ كنيز، پاسخ داد: من وقتى به رنج و زحمت مى افتم [و اشكم مى خشكد]، هَليم مى خورم. او (همسر امام حسين عليه السلام) از آن پس، دستور داد تا هليم درست كردند و خورد و نوشيد و به آنان نيز خوراند و نوشانْد و گفت: مى خواهيم بدين وسيله براى گريه بر حسين عليه السلام، نيرو بگيريم. نيز به رَباب كَلبى، عطردان هايى واژه «جُؤَن» در متن عربى، به معناى عطردان است. هديه شد تا با آنها براى ماتم حسين عليه السلام كمك شود. رَباب، وقتى عطردان ها را ديد، پرسيد: اينها چيست؟ گفتند: هديه اى است كه فلانى داده تا تو براى ماتم حسين عليه السلام، توان پيدا كنى. گفت: ما كه در عروسى نيستيم! با اينها، چه كنيم؟ آن گاه دستور داد كه آنها را از خانه بيرون بردند؛ امّا هنگامى كه از خانه بيرون برده شدند، ديگر بوى خوشى از آنها احساس نشد، گويى ميان آسمان و زمين، به پرواز در آمدند، و پس از بيرون شدنشان از خانه، اثرى از آنها ديده نشد.