حدیث دربارهمرثيه سرايى رَباب

الأغاني عن عوانة:رَثَتِ الرَّبابُ بِنتُ امرِئِ القَيسِ اُمُّ سُكَينَةَ بِنتِ الحُسَينِ عليه السلام، زَوجَهَا الحُسَينَ عليه السلام حينَ قُتِلَ، فَقالَت: إنَّ الَّذي كانَ نورا يُستَضاءُ بِهِبِكَربَلاءَ قَتيلٌ غَيرُ مَدفونِ سِبطَ النَّبِيِّ جَزاكَ اللّهُ صالِحَةًعَنّا وجُنِّبتَ خُسرانَ المَوازينِ قَد كُنتَ لي جَبَلاً صَعبا ألوذُ بِهِوكُنتَ تَصحَبُنا بِالرُّحمِ وَالدّينِ مَن لِليَتامى ومَن لِلسّائِلينَ ومَنيُغني ويَأوي إلَيهِ كُلُّ مِسكينِ وَاللّهِ لا أبتَغي صِهرا بِصِهرِكُمُحَتّى اُغَيَّبَ بَينَ الرَّملِ وَالطّينِ ۱
الأغانىـ به نقل از عوانه ـ: وقتى امام حسين عليه السلام به شهادت رسيد، رَباب، دختر امرؤالقيس، مادر سَكينه دختر حسين عليه السلام، براى همسرش حسين عليه السلام، اين مرثيه را سرود: آن كه نورى بود كه از پرتو او، روشنايى گرفته مى شددر كربلا كشته شد؛ ولى دفن نشد. اى پسر پيامبر! خداوند به تو از جانب ما پاداش نيكو دهد!جدر قيامت، ج تو از خسارت جو كمبودج در روزى كه ترازوها بر پا مى شوند، دور داشته شده اى. تو براى من كوهى سِتَبر بودى كه به آن پناه مى بردمو تو با مهرورزى و ديندارى با ما همراهى مى كردى؛ همان كسى كه براى يتيمان و نيازمندان، پناه بودو بى نياز مى گرداند و هر مسكينى به او پناه مى برد. به خدا سوگند، با مردى از شما وصلت نمى كنمتا اين كه در ميان ماسه و گِل، پنهانم كنند.
۱.الأغاني: ج 16 ص 149، الجوهرة: ص 47 وليس فيه البيت الأخير.

احادیث دیگر این موضوع

۳
الكافىـ به نقل از مَصقله طَحّان ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: «وقتى حسين عليه السلام كشته شد، همسر كَلبى اش رَباب، دختر امرؤالقيْس بن عدى. برايش ماتم گرفت و گريست. [ديگر] زنان و خادمان نيز گريستند تااشك هايشان خشكيد. او (همسر امام حسين عليه السلام) در ميان آنان، كنيزى را ديد كه مى گريست و اشكش [هنوز] جارى بود. وى را خواست و به او گفت: تو چه كرده اى كه از ميان ما، فقط اشك تو جارى است [و خشك نشده است]؟ كنيز، پاسخ داد: من وقتى به رنج و زحمت مى افتم [و اشكم مى خشكد]، هَليم مى خورم. او (همسر امام حسين عليه السلام) از آن پس، دستور داد تا هليم درست كردند و خورد و نوشيد و به آنان نيز خوراند و نوشانْد و گفت: مى خواهيم بدين وسيله براى گريه بر حسين عليه السلام، نيرو بگيريم. نيز به رَباب كَلبى، عطردان هايى واژه «جُؤَن» در متن عربى، به معناى عطردان است. هديه شد تا با آنها براى ماتم حسين عليه السلام كمك شود. رَباب، وقتى عطردان ها را ديد، پرسيد: اينها چيست؟ گفتند: هديه اى است كه فلانى داده تا تو براى ماتم حسين عليه السلام، توان پيدا كنى. گفت: ما كه در عروسى نيستيم! با اينها، چه كنيم؟ آن گاه دستور داد كه آنها را از خانه بيرون بردند؛ امّا هنگامى كه از خانه بيرون برده شدند، ديگر بوى خوشى از آنها احساس نشد، گويى ميان آسمان و زمين، به پرواز در آمدند، و پس از بيرون شدنشان از خانه، اثرى از آنها ديده نشد.