كربلا

الأمالى، طوسىـ به نقل از مُفضّل بن عمر ـ: مولايمان امام صادق عليه السلام در راه نجف از كنار مسجد حنّانه گذشت و نزد آن، دو ركعت نماز خواند. پرسيدند: اين، نمازِ چيست؟ فرمود: «اين جا، جايگاه سر جدّم حسين بن على عليه السلام است. سر را اين جا نهادند».

الأمالى، صدوقـ به نقل از فاطمه دختر امام على عليه السلام ـ: يزيد ـ كه خدا، لعنتش كند ـ فرمان داد تا زنان خاندان حسين عليه السلام را با على بن الحسين (زين العابدين) عليه السلام در بازداشتگاهى زندانى كنند كه آنان را از گرما و سرما نگاه نمى داشت، تا آن جا كه صورتشان پوست انداخت و در بيت المقدّس، سنگى را از روى زمين بر نداشتند، جز آن كه زير آن، خون تازه اى يافتند و مردم، آفتاب را بر ديوارهاى خود، مانند مَلحَفه هاى زعفرانى، سرخ رنگ ديدند، تا آن كه على بن الحسين عليه السلام همراه زنان، [از شام]بيرون آمد و سر حسين عليه السلام را به كربلا باز گرداند.

الملهوف:در باره سر حسين عليه السلام، روايت شده كه باز گردانده شدو در كربلا به همراه پيكر شريفش ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ دفن گرديد و عمل فرقه شيعه [در زيارت كربلا]هم مطابق همين ديدگاهِ مورد اشاره است.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:سر امام حسين عليه السلام سه روز در دمشق، آويخته بود و سپس در خزانه هاى اُمَويان نگه داشته شد، تا آن كه سليمان بن عبد الملك، كار را به عهده گرفت و آن را خواست و چون آوردند، آن را كه استخوانى سفيد و خشك شده بود، در جعبه اى نهاد و خوش بويش كرد و پارچه اى بر آن انداخت و پس از آن كه بر آن نماز خواند، آن را در قبرستان مسلمانان به خاك سپرد. هنگامى كه عمر بن عبد العزيز، كار خلافت را به عهده گرفت، از آن جا سراغ گرفت و خبرش را به او دادند. او در باره محلّى كه سر را دفن كرده بودند، پرسيد و آن جا را كَند و سر را برداشت و خدا مى داند كه با آن، چه كرد؛ ولى از شيوه عمر بن عبد العزيز، چنين بر مى آيد كه آن را به كربلا فرستاده و كنار پيكرش به خاك سپرده است.