تاراج كردن وسايل امام عليه السلام

تاريخ الطبرىـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ـ: مردى از قبيله كِنده از تيره بنى بَدّاء، به نام مالك بن نُسَير، به نزد حسين عليه السلام آمد و با شمشير، بر سر ايشان زد، تا آن جا كه كلاهِ زير كلاهْ خودِ ايشان را شكافت. شمشير به سر ايشان رسيد و آن را خون انداخت و كلاه، پر از خون شد. حسين عليه السلام به او فرمود: «ديگر با آن [دست]، نخورى و ننوشى و خداوند، تو را با ستمكاران، محشور كند!». حسين عليه السلام آن كلاه را انداخت و كلاه ديگرى خواست و آن را بر سر نهاد و عمامه پيچيد؛ امّا ناتوان و بى حال شده بود. مرد كِنْدى آمد و كلاه نخست را كه از خز بود، برداشت و پس از ماجراى كربلا، آن را به زنش امّ عبد اللّه، دختر حُر و خواهر حسين بن حُرّ بَدّى، نشان داد و به او سپرد تا آن را از خون بشويد. زنش به او گفت:

مثير الأحزان:هنگامى كه امام حسين عليه السلام به شهادت رسيد، مردم، سرگرم تاراج كردن وسايل امام عليه السلام شدند. قيس بن اشعث، قطيفه امام عليه السلام را گرفت كه از اين رو، قيس قطيفه ناميده شد. جابر بن يزيد، عمامه ايشان را برد و گفته شده كه عمامه را اخنس بن مَرثَد بن عَلقمه حَضرَمى برداشت و به سرش بست و كم عقل شد. مالك بن بشير كِندى نيز كلاه خز امام عليه السلام را برد و چون پيش همسرش آمد، زنش به او گفت: آيا تاراج شده از حسين عليه السلام را به درون خانه ام مى آورى؟! و با هم كشمكش كردند. گفته شده: او هماره در فقر زيست تا مرد. و اسحاق بن حُوَيّه، پيراهن امام عليه السلام را برد و پيسى گرفت. روايت شده كه در پيراهن ايشان، بيش از صد و ده جاى اصابت تير و نيزه و شمشير يافتند، و به فرموده امام صادق

الملهوف:آن گاه، به تاراج كردن جامه هاى امام حسين عليه السلام روى آوردند. اسحاق بن حَوبه حضرمى ـ كه خدا لعنتش كند ـ، پيراهن امام عليه السلام را برد و آن را پوشيد؛ امّا پيسى گرفت و مويش ريخت. بحر بن كعب تَيمى ـ كه خدا لعنتش كند ـ، شلوار امام عليه السلام را به غارت برد و نقل شده كه از دو پا، فلج و زمينگير شد. اَخْنَس بن مَرثَد بن علقمه حضرمى ـ كه خدا لعنتش كند ـ، عمامه امام عليه السلام را برداشت و گفته شده كه جابر بن يزيد اَوْدى ـ كه خدا لعنتش كند ـ، عمامه را برد و به سرش پيچيد و سبك مغز و كم عقل گرديد. اسود بن خالد هم كفش هاى امام عليه السلام را تاراج كرد و بَجدَل بن سُلَيم كلبى ـ كه خدا لعنتش كند ـ، انگشتر امام عليه السلام را برداشت. او انگشت ايشان را كه انگشتر داشت، قطع كرد. [بعدها]مختار،

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:آن گاه، اَسوَد بن حَنظله پيش آمد و شمشير حسين عليه السلام را برداشت. جَعوَنه حَضرَمى، پيراهن ايشان را برداشت و آن را پوشيد و پيسى گرفت و مويش ريخت. بَحير بن عمرو جَرمى، شلوار ايشان را برداشت و از دو پا فلج و زمينگير شد. جابر بن يزيد اَزْدى، عمامه ايشان را برداشت و آن را به سر خود پيچيد و خوره گرفت. ۲ مالك بن نَسر كِندى، زره ايشان را برداشت و كم عقل گرديد. قيس بن اشعث، قطيفه حسين عليه السلام را كه بر آن مى نشست، برداشت و از اين رو، قيسِ قطيفه ناميده شد و مردى از اَزْد به نام اسود نيز كفش هاى ايشان را برداشت. عبيد اللّه بن عمّار مى گويد: ديدم شلوار حسين، به هنگام شهادتش مى درخشد و اَبجَر بن كعب آمد و آن را برداشت و ايشان را برهنه رها كرد. محمّد بن عبد