حدیث دربارهرؤياى اُمّ سلمه

مقتل الحسين عليه السلام للخوارزمي:إنَّ سَلمَى المَدَنِيَّةَ، قالَت: دَفَعَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلى اُمِّ سَلَمَةَ قارورَةً فيها رَملٌ مِنَ الطَّفِّ، وقالَ لَها: إذا تَحَوَّلَ هذا دَما عَبيطا ۱ فَعِندَ ذلِكَ يُقتَلُ الحُسَينُ. قالَت سَلمى: فَارتَفَعَت واعِيَةٌ ۲ مِن حُجرَةِ اُمِّ سَلَمَةَ، فَكُنتُ أوَّلَ مَن أتاها، فَقُلتُ لَها: ما دَهاكِ يا اُمَّ المُؤمِنينَ؟ قالَت: رَأَيتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله فِي المَنامِ وَالتُّرابُ عَلى رَأسِهِ، فَقُلتُ: ما لَكَ؟ قالَ: «وَثَبَ النّاسُ عَلَى ابني فَقَتَلوهُ، وقَد شَهِدتُهُ قَتيلاً السّاعَةَ». فَاقشَعَرَّ جِلدي، وَانتَبَهتُ وقُمتُ إلَى القارورَةِ، فَوَجَدتُها تَفورُ دَما، قالَت سَلمى: ورَأَيتُها مَوضوعَةً بَينَ يَدَيها. ۳
مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:سَلماى مدنى مى گويد: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شيشه اى به امّ سلمه داده بود كه خاك صحراى طَف (كربلا) در آن بود. به او فرموده بود: «هر گاه اين خاك، [هم رنگ] خون تازه شد، هنگام كشته شدن حسين است». [شبى] فريادى از اتاق امّ سلمه بلند شد و من، نخستين كسى بودم كه پيش او رفتم. به او گفتم: چرا ناراحتى، اى مادر مؤمنان؟ گفت: پيامبر خدا را در خواب ديدم كه بر سرش خاك نشسته است. گفتم: چرا اين گونه اى؟ فرمود: «مردم بر پسرم هجوم بردند و او را كشتند. هم اكنون، شاهد شهادتش بودم». من لرزيدم و بيدار شدم و چون به سوى شيشه رفتم، ديدم كه خون از آن مى جوشد. سلمى مى گويد: من نيز آن را ديدم كه پيش رويش گذاشته است.
۱.العَبيطُ: الطريّ (لسان العرب: ج 7 ص 347 «عبط»).
۲.الواعية: هو الصراخ على الميّت ونعيه (النهاية: ج 5 ص 208 «وعا»).
۳.مقتل الحسين عليه السلام للخوارزمي: ج 2 ص 96؛ بحار الأنوار: ج 45 ص 232 ح 3.

احادیث دیگر این موضوع

۴
الثاقب فى المناقبـ به نقل از امام باقر عليه السلام ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام خواست به سوى عراق برود، اُمّ سلمه ـ كه خدا از او خشنود باد ـ به سوى او فرستاد. امّ سلمه، كسى بود كه او را پرورش داده بود و حسين عليه السلام، محبوب ترينِ افراد نزد او بود و امّ سلمه دلسوزترينِ اشخاص نسبت به حسين عليه السلام بود و در نزدش، در شيشه اى، تربت حسين عليه السلام، بود كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آن را به وى سپرده بود. پرسيد: اى پسر عزيزم! آيا مى خواهى [از مدينه] خارج شوى؟ به او فرمود: «اى مادر! مى خواهم به عراق بروم». اُمّ سلمه گفت: من خداى متعال را به يادت مى آورم كه مبادا به سوى عراق بروى. فرمود: «چرا، اى مادر؟». اُمّ سلمه گفت: شنيدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: «فرزندم حسين، در عراق كشته مى شود». اى پسر عزيزم! تربتت در شيشه اى دربسته، نزد من است كه پيامبر خدا، آن را به من سپرد. حسين عليه السلام فرمود: «اى مادر! به خدا سوگند، من كشته مى شوم و از قضا و قدر و حكم واجب و قطعىِ خداى متعال، نمى گريزم». اُمّ سلمه گفت: شگفتا! اگر [مى دانى كه] كشته خواهى شد، كجا [و چرا]مى روى؟ فرمود: «اى مادر! اگر امروز نروم، فردا مى روم و اگر فردا نروم، پس فردا خواهم رفت. اى مادر! به خدا سوگند كه از مرگ، گريزى نيست. من، جايى را كه در آن كشته مى شوم و روز آن را و حتّى لحظه شهادتم را و چاله اى را كه در آن دفن خواهم شد، همان گونه مى شناسم كه تو را مى شناسم، و همان گونه به آن مى نگرم كه به تو مى نگرم». اُمّ سلمه گفت: تو آن را ديده اى؟ فرمود: «اگر دوست دارى كه جايگاه آرميدنم و مكان [شهادت] خود و يارانم را نشانت بدهم، چنين كنم». اُمّ سلمه گفت: [آرى،] مى خواهم. ايشان تنها يك بسم اللّه گفت و زمين برايش فرو نشست [و هموار شد] تا آن كه جايگاه آرميدن و مكان [شهادت]خود و يارانش را به امّ سلمه نشان داد و از همان تربت، به او داد. امّ سلمه آن را با تربتى كه [از زمان پيامبر صلى الله عليه و آله]نزدش بود، مخلوط كرد. سپس حسين عليه السلام بيرون آمد و به او فرمود: «من، روز عاشورا كشته مى شوم». همان شبى كه صبحش حسين عليه السلام كشته شد، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پريشان و گريان و غبارآلوده، به خواب اُمّ سلمه آمد. اُمّ سلمه گفت: اى پيامبر خدا! چرا تو را گريان و غبارآلوده و پريشان مى بينم؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هم اكنون، پسرم حسين و يارانش را به خاك سپردم». امّ سلمه ـ كه خدا از او خشنود باد ـ بيدار شد و با بلندترين صدايش فرياد زد و گفت: واى پسرم! ساكنان مدينه، گرد آمدند و به او گفتند: چه پيش آمده است؟ اُمّ سلمه گفت: پسرم حسين بن على، كشته شد. به او گفتند: از كجا مى دانى؟ اُمّ سلمه گفت: پيامبر خدا، گريان و پريشان و غبارآلوده، به خوابم آمد و به من خبر داد كه همان ساعت، حسين و يارانش را به خاك سپرده است. آنان گفتند: اينها خواب هاى پريشان است. اُمّ سلمه گفت: بِايستيد! تربت حسين، نزد من است. سپس شيشه اى براى آنان آورد كه خون تازه در آن بود.