حدیث دربارهرؤياى اُمّ سلمه

الثاقب فى المناقبـ به نقل از امام باقر عليه السلام ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام خواست به سوى عراق برود، اُمّ سلمه ـ كه خدا از او خشنود باد ـ به سوى او فرستاد. امّ سلمه، كسى بود كه او را پرورش داده بود و حسين عليه السلام، محبوب ترينِ افراد نزد او بود و امّ سلمه دلسوزترينِ اشخاص نسبت به حسين عليه السلام بود و در نزدش، در شيشه اى، تربت حسين عليه السلام، بود كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آن را به وى سپرده بود. پرسيد: اى پسر عزيزم! آيا مى خواهى [از مدينه] خارج شوى؟ به او فرمود: «اى مادر! مى خواهم به عراق بروم». اُمّ سلمه گفت: من خداى متعال را به يادت مى آورم كه مبادا به سوى عراق بروى. فرمود: «چرا، اى مادر؟». اُمّ سلمه گفت: شنيدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: «فرزندم حسين، در عراق كشته مى شود». اى پسر عزيزم! تربتت در شيشه اى دربسته، نزد من است كه پيامبر خدا، آن را به من سپرد. حسين عليه السلام فرمود: «اى مادر! به خدا سوگند، من كشته مى شوم و از قضا و قدر و حكم واجب و قطعىِ خداى متعال، نمى گريزم». اُمّ سلمه گفت: شگفتا! اگر [مى دانى كه] كشته خواهى شد، كجا [و چرا]مى روى؟ فرمود: «اى مادر! اگر امروز نروم، فردا مى روم و اگر فردا نروم، پس فردا خواهم رفت. اى مادر! به خدا سوگند كه از مرگ، گريزى نيست. من، جايى را كه در آن كشته مى شوم و روز آن را و حتّى لحظه شهادتم را و چاله اى را كه در آن دفن خواهم شد، همان گونه مى شناسم كه تو را مى شناسم، و همان گونه به آن مى نگرم كه به تو مى نگرم». اُمّ سلمه گفت: تو آن را ديده اى؟ فرمود: «اگر دوست دارى كه جايگاه آرميدنم و مكان [شهادت] خود و يارانم را نشانت بدهم، چنين كنم». اُمّ سلمه گفت: [آرى،] مى خواهم. ايشان تنها يك بسم اللّه گفت و زمين برايش فرو نشست [و هموار شد] تا آن كه جايگاه آرميدن و مكان [شهادت]خود و يارانش را به امّ سلمه نشان داد و از همان تربت، به او داد. امّ سلمه آن را با تربتى كه [از زمان پيامبر صلى الله عليه و آله]نزدش بود، مخلوط كرد. سپس حسين عليه السلام بيرون آمد و به او فرمود: «من، روز عاشورا كشته مى شوم». همان شبى كه صبحش حسين عليه السلام كشته شد، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پريشان و گريان و غبارآلوده، به خواب اُمّ سلمه آمد. اُمّ سلمه گفت: اى پيامبر خدا! چرا تو را گريان و غبارآلوده و پريشان مى بينم؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هم اكنون، پسرم حسين و يارانش را به خاك سپردم». امّ سلمه ـ كه خدا از او خشنود باد ـ بيدار شد و با بلندترين صدايش فرياد زد و گفت: واى پسرم! ساكنان مدينه، گرد آمدند و به او گفتند: چه پيش آمده است؟ اُمّ سلمه گفت: پسرم حسين بن على، كشته شد. به او گفتند: از كجا مى دانى؟ اُمّ سلمه گفت: پيامبر خدا، گريان و پريشان و غبارآلوده، به خوابم آمد و به من خبر داد كه همان ساعت، حسين و يارانش را به خاك سپرده است. آنان گفتند: اينها خواب هاى پريشان است. اُمّ سلمه گفت: بِايستيد! تربت حسين، نزد من است. سپس شيشه اى براى آنان آورد كه خون تازه در آن بود.